Mel Brown

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mel Brown

Mel Brown (Jackson, 7 oktober 1939Kitchener, 20 maart 2009) was een Amerikaans bluesgitarist. Hij is vooral bekend als jarenlange begeleider van Bobby "Blue" Bland. Brown vermengde soul, funk en jazz en creëerde zo een opmerkelijke hedendaagse blues gitaarstijl.

Brown speelde gitaar van kindsbeen af en toerde op het einde van de jaren 1960 met "The Olympics" en nadien met Etta James. In 1963 werd hij gitarist bij plaatopnames voor artiesten als Bobby Darin en Bill Cosby en voor T-Bone Walkers album Funky Town. In 1967 vroeg producer Bob Thiele Brown om zelf album op te nemen: Chicken Fat, een blues-funknummer van Brown met gitarist Herb Ellis. Daarop kwamen een aantal vervolgplaten The Wizard, I'd Rather Suck My Thumb en Big Foot Country Gal, totdat Brown in 1971 bij Bobby Bland ging spelen.

In 1979 speelde Brown samen met Bland op het "Blues Festival" van San Francisco. Brown begeleidde in die periode ook John Lee Hooker, Lightnin' Hopkins en Roy Brown. Hij ruilde voor Bland tijdelijk zijn gitaar voor een piano. Brown bleef tot 1982 bij de zanger en werd nadien lid van de huisband van Antone's bluesclub in Austin.

In de daaropvolgende jaren speelde hij voor velen, van Buddy Guy tot Stevie Ray Vaughan en Clifton Chenier. In 1986 ging Brown in op Albert Collins' voorstel om bij zijn groep "the Icebreakers" te komen en nam Cold Snap op om nadien terug naar Antones bluesclub te gaan. In 1989 startte hij een solocarrière met If It's All Night, It's All Right. In het begin van de jaren 90 verhuisde Brown naar Kitchener in Canada en vormde er een nieuwe groep, "the Homewreckers". Hij bleef muziek spelen tot het einde van zijn leven. Brown stierf in maart 2009 aan de gevolgen van emfyseem.

Externe links[bewerken]