Monofoon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Met de term monofoon (Oudgrieks: μόνος (monos), alleen en φωνή (phonē), klank, stem), of eenstemmig, wordt aangeduid dat slechts één toon tegelijk klinkt. Een monofoon muziekinstrument kan slechts één toon tegelijk ten gehore brengen. Bij monofone muziek klinkt slechts één stem.

Voorbeelden van monofone instrumenten zijn blaasinstrumenten als de trompet en de tuba.

Een instrument dat meerdere tonen tegelijk ten gehore kan brengen is polyfoon (meerstemmig), een die twee tonen ten gehore kan brengen is duofoon (tweestemmig).