Nansenpaspoort

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nansenpaspoort

Het nansenpaspoort was een door de Volkenbond ingevoerd identiteitsbewijs of reisdocument voor vluchtelingen die niet beschikten over een paspoort uit het door hen ontvluchte land.

Dit document werd genoemd naar de poolreiziger, wetenschapper en diplomaat Fridtjof Nansen, die op 27 juni 1921 de eerste Commissioner for Refugees werd. De onder de Volkenbond in het leven geroepen Office international Nansen pour les réfugiés was de eerste internationale organisatie die zich bezighield met vluchtelingen.

Ten behoeve van Russische en Armeense vluchtelingen die zich geen paspoort konden verschaffen, werd dit document door de Volkenbond in juli 1922 op voorstel van Nansen ingevoerd. Het probleem van vluchtelingen zonder reisdocumenten was aanzienlijk verergerd doordat de nieuwe machthebbers het Russisch staatsburgerschap ontnamen aan allen die na de Russische Revolutie het land verlaten hadden, hetgeen betekende dat ruim een miljoen mensen met een enkele pennestreek stateloos werd.

Deze documenten werden vanaf 1922 aan Russische en vanaf 1924 ook aan de Armeense vluchtelingen verstrekt. In 1926 kwamen tevens Assyrische, Assyro-Chaldeeuwse en Turkse vluchtelingen ervoor in aanmerking.

Ook door Nederland werd dit document erkend [1] [2].

Na de Eerste Wereldoorlog had Nansen een hoge functie gekregen in de toen opgerichte Volkenbond, een voorloper van de huidige Verenigde Naties. Hij werd benoemd tot Hoge Commissaris voor de Russische Uitgewekenen. In die functie zette hij zich in voor het lot van vluchtelingen en staatlozen en hun rechten.

Zie ook[bewerken]

Bronnen
  1. Het model van dit identiteitsbewijs werd opgenomen in het Algemeen Politieblad van 1922, afd.B., pag.681
  2. R.M.A.A.Geuljans De rechtspositie van den vreemdeling in Nederland, uitg. A.A.M.Stols, Maastricht (1938); p.23