Natuurlijke taal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een natuurlijke taal of etnische taal is in de taalfilosofie elke levende of dode taal die door een aantal mensen als hun moedertaal wordt of werd beschouwd. Een natuurlijke taal is dus van generatie op generatie doorgegeven en niet kunstmatig ontworpen zoals het geval is bij een kunsttaal.

Het onderscheid tussen een "echte", natuurlijke taal en een kunsttaal is niet altijd scherp. De functies van de meeste kunsttalen - inclusief programmeertalen - zijn in grote lijnen dezelfde als die van natuurlijke talen. Nog ingewikkelder is het geval van het Esperanto. Deze taal is in de 19e eeuw geconstrueerd en dus per definite geen natuurlijke taal, maar tegenwoordig heeft het Esperanto ook moedertaalsprekers. Dit is een van de meest fundamentele kenmerken van een natuurlijke taal.

Verder kan ook een natuurlijke taal - met name de wat grotere - wel degelijk ook kunstmatige elementen bevatten, bijvoorbeeld door grammaticaregels die van bovenaf zijn opgelegd. Iets dergelijks is enkele eeuwen geleden gebeurd in het Nederlands, toen het hen/hun-onderscheid kunstmatig werd bepaald. Ook de grammatica en woordenschat van het Frans is eeuwenlang sterk kunstmatig beïnvloed door de Académie française.

Zie verder het hoofdartikel Taal.