Académie française
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Académie française is een officiële Franse instelling op het gebied van de Franse taal. Zij vormt samen met vier andere academies het Institut de France.
De Académie heeft 2 functies: het toezien op de woordenschat en de grammatica van het Frans en het bevorderen van het gebruik van het Frans wereldwijd. Dit laatste doet men onder meer door het jaarlijks toekennen van ongeveer 60 literaire prijzen, waaronder de Prix de l'Académie française. De Académie is een zeer prestigieus instituut en heeft slechts 40 leden.
De Académie française is een van de oudste academies van Frankrijk. Zij werd officieel opgericht in 1635 door Kardinaal Richelieu. De Académie bestond al vanaf 1570, maar functioneerde informeel tot de officiële erkenning in 1635.
De functie die de Académie kreeg was éénheid in de Franse taal te creëren, de invloed van het Latijn te onderdrukken en grammaticaregels op te stellen, zodat de Franse taal behouden bleef en zuiver en begrijpelijk bleef. Men begon met het maken van een woordenboek. De eerste versie van dit woordenboek werd uitgegeven in 1694. Men is nu bezig met de negende editie.
De leden van de Académie worden gekozen voor het leven. Zij staan bekend als les immortels oftewel de onsterfelijken. Deze naam is afgeleid van het devies À l'immortalité dat staat op het zegel dat door Richelieu aan de Académie werd geschonken. Veel van de (voormalige) leden zijn bekende Franse schrijvers, dichters, filosofen, wetenschappers en staatslieden. Het wordt als een grote eer beschouwd om gekozen te worden in de Académie française. In 1980 werd Marguerite Yourcenar als eerste vrouw toegelaten tot de Académie.
Tijdens de zittingen dragen de leden speciale kleding, de zogenaamde habit vert. Dit uniform werd ontworpen tijdens het consulaat. De leden dragen ook een zwaard.
De Académie is, samen met de andere vier academies van het Institut de France, gevestigd in het Collège des Quatre-Nations in Parijs.
[bewerk] Huidige leden
1. vacant (voorheen René Rémond, historicus)
2. Hector Bianciotti, schrijver
3. Jean-Denis Bredin, magistraat en schrijver
4. vacant (voorheen Jean-Marie Lustiger, theoloog en kardinaal)
5. Assia Djebar, romanschrijfster
6. Marc Fumaroli, historicus en schrijver
7. Jacqueline Worms de Romilly, taalkundige en schrijver
8. Michel Déon, schrijver
9. Alain Decaux, historicus
10. Florence Delay, schrijver
11. Gabriel de Broglie, historicus
12. Jean d'Ormesson, schrijver
13. Pierre Messmer, bureaucraat en politicus
14. Hélène Carrère d'Encausse, historicus
15. Frédéric Vitoux, journalist en schrijver
16. Valéry Giscard d'Estaing, oud-president van Frankrijk
17. Érik Orsenna, politicus en schrijver
18. Michel Serres, filosoof
19. vacant (voorheen Pierre Moinot, schrijver)
20. Angelo Rinaldi, schrijver
21. Félicien Marceau, schrijver
22. René de Obaldia, schrijver
23. Pierre Rosenberg, kunsthistoricus
24. Max Gallo, historicus en schrijver
25. vacante plaats
26. Jean-Marie Rouart, schrijver
27. Pierre Nora, historicus
28. vacant (voorheen Henri Troyat, historicus)
29. Claude Lévi-Strauss, antropoloog
30. Maurice Druon, politicus en schrijver
31. Jean Dutourd, schrijver
32. Alain Robbe-Grillet, filmmaker
33. Michel Mohrt, schrijver en uitgever
34. François Cheng, schrijver
35. Yves Pouliquen, arts
36. vacant (voorheen Jean-François Deniau, schrijver)
37. René Girard, filosoof
38. François Jacob, bioloog
39. vacant (voorheen Bertrand Poirot-Delpech, journalist en schrijver)
40. Pierre-Jean Rémy, diplomaat en schrijver
Vacante plaatsen zijn door overlijden opengevallen plaatsen.
