Neville Staple

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Neville Eugenton Staple (Manchester, Jamaica), 11 april 1955) is een Brits-Jamaicaans zanger, percussionist en dj. Hij is een voormalig lid van ska-band The Specials.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Staple kwam op vijfjarige leeftijd naar Engeland waar hij opgroeide in Rugby (Warwickshire) en Coventry. Hij dreigde een probleemjongere te worden, maar muziek bracht de redding. Staple belandde in de door soundsystems gedomineerde reggaescene; als dj, als toaster (toasten; Jamaicaanse oervorm van rappen), als danser en als bezoeker van de Locarno waar de latere popproducer Pete Waterman een vaste draaiavond had.

The Specials[bewerken]

In 1977 ging Staple als roadie werken voor The Coventry Automatics, zoals de Specials zich aanvankelijk noemde; tijdens een tournee met The Clash deed hij spontaan mee en werd hij bevorderd tot zanger/percussionist naast Terry Hall. Voor nummers als Stupid Marriage verzon Staple het personage Judge Roughneck, de rechter die de door Hall gespeelde rudeboy-met-liefdesverdriet tot een zware straf veroordeelt. Plannen voor een duet met collega Chas Smash van Madness (begonnen als enthousiaste fan) vonden echter geen doorgang wegens uiteenlopende toerschema's. Tijdens de opnamen voor het experimentele tweede album (More Specials) wilde Staple een grotere rol, maar zag diverse nummers afgekeurd worden omdat toetsenist/oprichter Jerry Dammers ze te experimenteel vond. Ook Hall en gitarist/zanger Lynval Golding worstelden met dat probleem, en al snel kregen ze de bijnaam Fun Boy Three opgeplakt.

Fun Boy Three[bewerken]

Medio 1981, toen Ghost Town een #1-hit werd kondigden de Funboys hun vertrek aan waardoor het einde van de Specials in zicht kwam. Ze namen manager Rick Rogers mee waardoor ze ook op eigen kracht hits wisten te scoren. Maar in 1983 herhaalde de geschiedenis zich, want net als de Specials ging ook Fun Boy Three ten onder aan verslechterde communicatie.

In 1984 namen Staple en Golding met Selecter-zangeres Pauline Black een coverversie op van Pirates of the Airwaves; het werd uitgebracht onder de naam Sunday Best, maar werd geen commercieel succes. De resterende Funboys wilden een duo-album maken, maar hadden niet genoeg geld.

Special Beat/Specials 2[bewerken]

In 1990 dook Staple weer op in Special Beat waarin hij de frontlinie vormde met Ranking Roger (The Beat) en Anthony Flynn van ska-band The Loafers. Drie jaar lang toerden ze de wereld rond met hits van de Specials, de Beat en nieuw materiaal. Via een cd met Desmond Dekker (uitgebracht in 1994) maakten Staple, Golding, bassist Horace Panter en gitarist Roddy Radiation een doorstart als de Specials 2. Ze brachten twee albums uit (Today's Specials uit 1996 met covers, en Guilty Till Proved Innocent uit 1998 met nieuwe nummers) en toerden voornamelijk door Amerika waar de derde skagolf was uitgebroken; Staple (Los Angeles) en Golding (Seattle) gingen er zelfs wonen.

1998-nu[bewerken]

Nadat de Specials 2 uiteenvielen (iets waar Dammers en Hall niet rouwig om waren) ging Staple verder als solo-artiest; hij nam een nummer op voor het tribute-album Searching For Jimi Hendrix en ging samenwerken met Amerikaanse ska(-core)bands als No Doubt, Rancid en Unwritten Law. De fans kwamen echter naar zijn optredens voor de hits van de Specials en Fun Boy Three; deze werden in 2000 heropgenomen voor de verzamelaar The Very Best Of The Specials and Fun Boy Three

In 2004, het jaar waarin het in onbruik geraakte 2-Tone-label 25 werd, keerde Staple terug naar Engeland; hij lanceerde een kledinglijn en een platenlabel waarop zijn eerste officiele solo-cd The Rude Boy Returns verscheen. Hij richtte een nieuwe begeleidingsband op met voornamelijk leden van Bad Manners en deed zijn eerste solotournee op het Europese vasteland. Nederland, waar de skaliefhebbers hem Neville Nietje noemen, werd vertegenwoordigd met concerten in de Melkweg (Amsterdam) en P60 (Amstelveen).

In april 2009 presenteerde Staple zijn biografie Original Rude Boy en ging hij weer optreden met de originele Specials (minus Dammers).

Begin 2011 deed Staple mee aan het Reggae Brittania-concert waar diverse grootheden uit de Britse ska- en reggaescene hun opwachting maakten; samen met Pauline Black vertegenwoordigde hij het 2-Tone-tijdperk.

In december 2011 werd Staple in Kopenhagen door een beroerte getroffen, waarna twee longontstekingen volgden; Staple moest uiteindelijk dertig optredens afzeggen waaronder de Specials-concerten op Pinkpop en in Hyde Park (voorprogramma van Blur).

Op 10 januari 2013 werd bekendgemaakt dat Staple de Specials heeft verlaten; datzelfde jaar bracht hij zijn tweede soloalbum Ska Crazy uit met zowel covers als eigen materiaal.

Prive[bewerken]

Staple heeft twee kinderen die nog steeds in Amerika wonen en ook in de muziek terecht zijn gekomen. Dochter Sheena, die al vanaf midden jaren '90 met haar vader samenwerkt, werkt aan een solo-album. Zoon Darren Simms is zanger van de rock-/reggaeband DreadStarr en tevens actief als fotomodel.