Opioïde peptide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Opioïde peptiden zijn korte ketens van aminozuren die zich binden aan opioïde receptoren in de hersenen. Opiaten en opioïden bootsen de werking van deze peptiden na. Opioïde peptiden kunnen door het lichaam zelf geproduceerd worden, bijvoorbeeld endorfinen. De effecten van deze peptiden variëren, maar ze lijken allemaal op opiaten. Opioïde peptide-systemen in de hersenen staan ​​er om bekend dat zij een ​​belangrijke rol spelen in de motivatie, emotie, hechting, de reactie op stress en pijn en de controle van voedselinname.

Opioïde-achtige peptiden kunnen ook worden opgenomen uit gedeeltelijk verteerd voedsel (casomorfinen, gluten exorfinen en rubiscolinen), maar hebben beperkte fysiologische activiteit. De opioïde peptiden in voeding hebben meestal een lengte van 4-8 aminozuren. Lichaamseigen opioïden zijn over het algemeen veel langer.

Opioïde peptiden die door het lichaam geproduceerd worden[bewerken]

Het menselijk genoom bevat drie homologe genen waarvan bekend is dat zij de endogene opioïde peptiden kunnen coderen. Elk gen kan een groot eiwit coderen wat verwerkt kan worden tot kleinere peptiden met een opiaat-achtige werking.

De POMC gen codeert voor endogene opiaten zoals β-endorfine en gamma-endorfine [2]. De peptiden met opiaatachtige werking die zijn afgeleid van proopiomelanocortin omvatten de klasse van endogene opioïde peptiden genaamd "endorfine".

  • Het menselijk gen voor enkefaline werd geïsoleerd en de sequentie ervan beschreven in 1982 [3].
  • Het menselijk gen voor dynorfine (oorspronkelijk onder de naam "enkefaline B" gen, omdat de sequentie gelijkenis vertoont met de enkefaline gen) werd geïsoleerd en de sequentie ervan beschreven in 1983 [4].
  • Adrenorfine en amidorfine werden ontdekt in de jaren '80.
  • Opiorfine, aangetroffen in menselijk speeksel, is een enkefalinaseremmer, voorkomt het metabolisme van enkefalinen.

Opioïde peptiden in voedsel[bewerken]

Microbiële opioïde peptiden[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Chang AC, Cochet M, Cohen SN. "Structural organization of human genomic DNA encoding the pro-opiomelanocortin peptide." Proceedings of the National Academy of Sciences 1980 Aug;77(8):4890-4. PMID 6254047
  2. Ling N, Burgus R, Guillemin R. "Isolation, primary structure, and synthesis of α-endorphin and γ-endorphin, two peptides of hypothalamic-hypophysial origin with morphinomimetic activity." Proceedings of the National Academy of Sciences 1976 Nov;73(11):3942-6. PMID 1069261
  3. Noda M, Teranishi Y, Takahashi H, Toyosato M, Notake M, Nakanishi S, Numa S. "Isolation and structural organization of the human preproenkephalin gene." Nature 1982 Jun 3;297(5865):431-4. PMID 6281660
  4. Horikawa S, Takai T, Toyosato M, Takahashi H, Noda M, Kakidani H et al. "Isolation and structural organization of the human preproenkephalin B gene." Nature Nature. 1983 Dec 8-14;306(5943):611-4. PMID 6316163