Parochiekerk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een parochiekerk binnen de christelijke geloof is een lokaal kerkgebouw dat het religieuze centrum van een parochie is.

Jurisdictie[bewerken]

Een parochiekerk is verbonden aan een bepaald gebied, zoals (een) dorp(en), een stad of een wijk. De woonplaats van de gelovige bepaalt bij welke parochie(kerk) hij hoort. Hiermee onderscheidt een parochiekerk zich van bijvoorbeeld een kloosterkerk, een bedevaartkerk of een kathedraal.

De parochies zijn de territoriale bouwstenen van (aarts)bisdommen, al dan niet gegroepeerd in dekenaten, en het laagste niveau waarvan de titularis als ordinarius een geheel eigen canonieke jurisdictie heeft.

Een personele parochie richt zich niet op de gelovigen van een bepaald gebied, maar op een bepaalde groep gelovigen. Zo bestaan er bijvoorbeeld personele parochies voor Chaldeeuwse christenen of voor gelovigen die de Mis vieren volgens de Tridentijnse ritus. Een personele parochie kan ook een eigen parochie kerk hebben, maar een kerk kan verbonden zijn aan verschillende parochies vooral bij een personele parochie komt dat regelmatig voor.

Soms komt het ook voor dat zowel een Oud-katholieke als Rooms-katholieke parochie samen gebruik maken van dezelfde kerk. De Paradijskerk op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam is daar een goed voorbeeld van.