Radioactief verval

Radioactief verval duidt op het fysico-chemisch verschijnsel waarbij een isotoop spontaan kan omgezet worden naar een ander isotoop, waarbij een deeltje (zoals een elektron, een proton of een alfadeeltje) wordt uitgezonden of gecapteerd (elektronenvangst). Dit gebeurt hoofdzakelijk met onstabiele isotopen.

Vormen van radioactief verval

Weergave van de verschillende vormen van radioactief verval, vertrekkend vanuit het moederisotoop.

Er zijn een aantal vormen van radioactief verval waardoor een radio-isotoop spontaan uiteen kan vallen. Al deze processen hebben gemeen dat het strikt eerste ordeprocessen zijn, die volledig te beschrijven zijn door een halfwaardetijd. Het is zelfs zo dat de halfwaardetijden vrijwel niet door uitwendige processen te beïnvloeden zijn. De enige uitzondering is het elektronenvangstproces. Daar zijn (zeer) kleine verschillen mogelijk als gevolg van de verschillen in de golffunctie van het ingevangen elektron. De zes voornaamste vervalprocessen zijn:

• Alfaverval (α)
• Bètaverval (β)
• Gammaverval (γ)
• Elektronenvangst (ε of EV)
• Spontane splijting
• Neutronenstraling

Zie ook

• Radioactiviteit
• Ioniserende straling

Externe links

• (en) Uitgebreid overzicht van vervalprocessen
• Radioactief verval

Mediabestanden

Zie de categorie Radioactivity van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.