Rotsklever

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rotsklever
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Westernrocknuthatch Sitta neumayer.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Passeriformes (Zangvogels)
Familie: Sittidae (Boomklevers)
Geslacht: Sitta
Soort
Sitta neumayer
Michahelles, 1830
Rotsklever op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De rotsklever (Sitta neumayer) is een oscine zangvogel die broedt in Zuidoost-Europa en West-Azië tot in Iran. Dieper in Azië komt een tweelingsoort voor, de grote rotsklever (Sitta tephronota). Deze vogels komen voor in leefgebieden met veel kale rotsen, speciaal in bergachtige gebieden.

Kenmerken[bewerken]

De rotsklever lijkt in veel op de boomklever, hij is een ietsje groter (14-15,5 cm) dan de boomklever (12-14,5 cm), heeft een iets langere snavel en is van boven wat lichter grijs en mist op de flanken de roodbruine kleur.[2]

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De vogel komt voor op de Balkan en verder naar het oosten in Turkije, landen van de Kaukasus tot in Iran.

De soort telt 5 ondersoorten:

  • S. n. neumayer: zuidoostelijk Europa.
  • S. n. syriaca: van zuidoostelijk Turkije tot noordelijk Israël.
  • S. n. rupicola: van noordelijk Turkije tot de Kaukasus, noordelijk Iran en noordelijk Irak.
  • S. n. tschitscherini: westelijk Iran.
  • S. n. plumbea: zuidelijk-centraal Iran.

De rotsklever is standvogel in berggebieden (tussen de 1000 en 2500 m), kustkliffen, ruïnes en boerenhuizen of stallen in stenig terrein met verspreid staande bomen en struiken. Het is net als de boomklever een luidruchtige en actieve vogel. Hij maakt een tunnelvormig nest in een spleet van een rots of een natuurstenen gebouw en gebruikt daarbij modder.[2]

Naar het oosten toe worden een aantal ondersoorten onderscheiden die steeds lichter van kleur zijn.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Rotsklever op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. a b Mullarny, K. et al., 1999. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 90-18-01212-2