Seksverslaving

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Seksverslaving is een term die organisaties met veelal een christelijke achtergrond bezigen voor het obsessief beleven van seksualiteit.[1][2][3] Het zou daarbij gaan om een verslaving die omschreven wordt als progressief, ongeneeslijk maar zij zou wel tot staan kunnen worden gebracht.

Met het verdwijnen van alle verslavingen uit de DSM is ook seksverslaving hieruit verdwenen. De wetenschap, zoals de geneeskunde, psychologie en seksuologie spreekt echter alleen van seksverslaving als een vorm van een obsessieve-compulsieve stoornis met een sterk seksueel aspect. Als mogelijke tweede oorzaak noemt men hier een gebrekkige impulsbeheersing of emancipatorische aspecten.

Kenmerken[bewerken]

Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Volgens de genoemde organisaties zouden seksverslaafden zich in de volgende kenmerken herkennen:[4]

  • Het patroon van seksueel gedrag is niet meer te beheersen.
  • Het seksuele gedrag heeft ernstige gevolgen voor het dagelijks leven.
  • Het is onmogelijk te stoppen ondanks de ernstige gevolgen.
  • Dingen blijven doen die hoge risico’s met zich meebrengen (gevaarlijke activiteiten, gevaarlijke plekken, risico betrapt te worden).
  • Continue pogingen het seksuele gedrag te beperken of stoppen.
  • Het seksuele gedrag functioneert als drug, als overlevingsmiddel, als pijnstiller.
  • Seks is noodzakelijk om te kunnen functioneren.
  • Het seksuele gedrag is progressief (steeds meer, steeds vaker, steeds extremer) en de gevolgen zijn steeds ernstiger.
  • Sterk wisselende gemoedstoestanden (diepe depressie - roes - katergevoel).
  • Het seksuele gedrag zorgt voor een enorm tijdsverlies.
  • Belangrijke taken/verantwoordelijkheden (gezin, werk, vrienden) worden als gevolg van het seksuele gedrag verwaarloosd.

De kritiek hierop vanuit de wetenschap is met name dat veel van de bovengenoemde zaken vaag omschreven worden. Het gaat dan om gedrag, patronen enzovoorts. Ook het laatste kenmerk verdient nuancering. Als de omgeving (partner en dergelijke) namelijk negatief reageert, dan kan dat ook iets zeggen over de mate van seksuele emancipatie bij die omgeving.

Gevolgen[bewerken]

Voor de gevolgen zoals hier omschreven, kan hetzelfde gelden volgens de geneeskunde, psychologie, et cetera, als voor de kenmerken.

  • Op sociaal gebied door verlies van vrienden, partner en/of van contacten met de familie, doordat de verslaafde volledig in beslag wordt genomen door de drang naar seksuele activiteiten. Ook als de verslaafde er niet aan toegeeft kost de strijd ertegen enorm veel tijd.
  • Op emotioneel vlak is er grote nood omdat vaak enorme schaamte- en schuldgevoelens over het verslaafde gedrag spelen, omdat dit gedrag vaak botst met de eigen normen en waarden. Dit brengt de verslaafde in een isolement.
  • Verslavingsgedrag leidt tot een steeds grotere ongevoeligheid, zowel lichamelijk als emotioneel. Gevoelens van onvrede worden niet meer opgemerkt maar leiden direct tot hunkering naar seksuele activiteiten. De verslaafde weet niet meer wat hij wil en is niet tot intimiteit in staat. Hij valt ten prooi aan een gevoel van leegte en eenzaamheid en voelt zich niet op zijn gemak als hij alleen is.
  • Verslavingsgedrag houdt geen rekening met gevoelens en rechten van wie dan ook, kent geen respect voor het leven en kan de drang tot overleven volledig buitenspel zetten. Aard en frequentie van seksuele activiteiten kunnen leiden tot zelfverwonding en het oplopen van soa's zoals herpes, hepatitis-B of zelfs besmetting met het Hiv. Er zijn voorbeelden bekend van mensen die door wurgseks zichzelf onbedoeld hebben opgehangen.
  • De verslaafde kan ernstige juridische problemen krijgen door zijn gedrag op bijvoorbeeld internet; de verslaafde kan zijn baan verliezen of zelfs in de gevangenis belanden vanwege o.m. exhibitionisme, voyeurisme, "stalken", kinderporno, seksueel misbruik en verkrachting.
  • De arbeidsloopbaan kan ernstige schade oplopen doordat de verslaafde te veel tijd en aandacht aan zijn verslaving besteedt om nog tot een acceptabel prestatieniveau te komen. Ook studie kan hierdoor grote vertraging oplopen of mislukken.
  • De verslaafde maakt vaak slachtoffers en dupeert anderen met zijn affaires en handelingen, soms met ernstige of blijvende schade als gevolg. Stelselmatige activiteiten waarbij misbruik in het spel is leiden tot maatschappelijke onrust en een gevoel van onveiligheid bij de bevolking. De gemeenschap kan voor grote kosten komen te staan om een en ander in te dammen.
  • Financieel kan de verslaving ook grote klappen uitdelen doordat de verslaafde doorgaans veel geld uitgeeft aan het bezoeken van prostituees, pornografisch materiaal, seksbioscopen, seks-lijnen of internet. Overigens is met de opkomst van breedband internet dit gevaar minder geworden. Risico's daarvan is echter weer dat de schade lang onopgemerkt blijft en dan pas wordt herkend als bijvoorbeeld de relatie kapot is vanwege een verstoord vertrouwen en ontbreken van intimiteit.
  • Sommige verslaafden zijn kapitalen kwijt met het zoeken naar hulp en het betalen van allerlei therapieën; het ontbreken van gepaste hulp brengt veel verslaafden in grote emotionele nood, soms zelfs leidt de wanhoop tot suïcidale neigingen.

Hulp[bewerken]

Hulp aan seksverslaafden in de opvatting van christelijke organisaties, wordt onder meer gegeven door organisaties als Stichting Different, Tot Heil des Volks, enzovoorts. Deze organisaties hanteren vaak twaalfstappenprogramma's die te vergelijken zijn met het bekende programma van de Anonieme Alcoholisten.

Er bestaan ook groepen met twaalfstappenprogramma's die speciaal op seksverslaafden zijn gericht. Voorbeelden van dergelijke groepen, die net als de Anonieme Alcoholisten regelmatige bijeenkomsten houden op diverse plaatsen in Nederland en Vlaanderen zijn de Anonieme Seksverslaafden (SA)[5], de Anonieme Sex- en Liefdeverslaafden (SLAA) en de Sex Compulsives Anonymous (SCA). Deze groepen staan open voor mensen van alle gezindten met inbegrip van onkerkelijken en niet religieuze mensen; geloof in een god is geen vereiste.[6] Deze groepen bieden seksverslaafden een gelegenheid met medeverslaafden over hun verslaving te spreken en aan hun herstel te werken aan de hand van het Twaalfstappenprogramma.

Hulpverlening, gegeven vanuit het standpunt dat zij een obsessieve-compulsieve stoornis hebben met een sterk seksueel aspect, wordt meestal gegeven door een seksuoloog-psycholoog van instellingen zoals de RIAGG.

Literatuur[bewerken]

  • Gertjan van Zessen, "Seksverslaving, begrijpen en veranderen", Amsterdam, Uitgeverij SWP, 2009, ISBN 978-90-8850-056-5
  • Hannie van Rijsingen, "Seks, alles of niets", Haarlem, Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht bv, 2005, ISBN 90-6834-201-0
  • Eugène M. Goede, Van Trauma Naar Triomf, Amsterdam, Uitgeverij Mens Onder Mensen, 2003. ISBN 90-807876-1-2
  • Patrick J. Carnes, Don't Call It Love. Recovery from Sexual Addiction, New York enz.: Bantam Books, 1992, ISBN 0553351389
  • Sexaholics Anonymous, Sexaholics Anonymous, 1989, ISBN 09622887-3-X

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties