Seksverslaving

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Warning icon.svg De neutraliteit van dit artikel wordt betwist.
Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie.
Vraagteken
Er wordt getwijfeld aan de juistheid van een of meer onderdelen van dit artikel.
Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie, en pas na controle desgewenst het artikel aan.
Opgegeven reden: Dit artikel mag eigenlijk weg (zie geschiedenis). Ondanks aanpassing is het nog te veel promotie voor een christelijke visie op het leven. Wikipedia heeft ook geen apart artikel over het tegenovergestelde: "seksuele onthouding" of "seksuele frustratie". Alle drie kunnen bijvoorbeeld hier vermeld worden.
Dit sjabloon is geplaatst op 14 augustus 2014.
Vraagteken

Seksverslaving is een geladen term die verwijst naar een oncontroleerbare aandacht voor alle uitingen van (menselijke) seksualiteit. Hij is geladen omdat hij doorgaans gebezigd wordt in kringen met een christelijke achtergrond waar gesuggereerd wordt dat genezing ervan noodzakelijk is. Een objectief oordeel over het obsessief beleven van seksualiteit wordt in de regel door een religieuze levenshouding verhinderd.[1][2][3]

Uit de DSM V is de term verslaving, ook dus seksverslaving, verdwenen. De toepasselijke wetenschapsdisciplines — geneeskunde, psychologie en seksuologie — spreken van een obsessieve-compulsieve stoornis met een sterk seksueel aspect. Als mogelijk tweede typering vindt men in de DSM „een gebrekkige impulsbeheersing”.

Kenmerken[bewerken]

  • Het seksueel gedrag is onbeheerst.
  • Het seksuele gedrag heeft ernstige neveneffecten en gaat voorbij aan risico's (vnl. geslachtsziekten).
  • Het seksuele gedrag functioneert als drug, als emotionele pijnstiller.
  • Het seksuele gedrag kent een progressief verloop met steeds ernstiger gevolgen zoals sterk wisselende gemoedstoestanden (diepe depressie - roes - katergevoel).
  • Belangrijke taken/verantwoordelijkheden (gezin, werk, vrienden) worden verwaarloosd.

De kritiek vanuit de wetenschap is met name de vaagheid van de analyse door termen als gedrag en patroon. Zo zou de term patroon ook de graad van seksuele emancipatie van de sociale omgeving aanduiden.

Gevolgen[bewerken]

  • Verlies van vrienden, partner en/of van contacten met de familie.
  • Schaamte- en schuldgevoelens over het verslaafde gedrag.
  • Aard en frequentie van seksuele activiteiten kunnen leiden tot zelfverwonding en het oplopen van soa's zoals herpes, hepatitis-B of zelfs besmetting met het Hiv. Er zijn voorbeelden bekend van mensen die door wurgseks zichzelf onbedoeld hebben opgehangen.
  • De verslaafde kan ernstige juridische problemen krijgen door zijn gedrag op bijvoorbeeld internet; de verslaafde kan zijn baan verliezen of zelfs in de gevangenis belanden vanwege o.m. exhibitionisme, voyeurisme, "stalken", kinderporno, seksueel misbruik en verkrachting.
  • Financieel kan de verslaving ook grote klappen uitdelen doordat de verslaafde doorgaans veel geld uitgeeft aan het bezoeken van prostituees, pornografisch materiaal, seksbioscopen. Met de opkomst van sekstelefoonlijnen en breedbandinternet loopt de verslaafde dit gevaar meer binnenshuis.

Hulp[bewerken]

Hulp aan seksverslaafden wordt onder meer gegeven door organisaties als Stichting Different, Tot Heil des Volks. Deze organisaties hanteren vaak twaalfstappenprogramma's die te vergelijken zijn met het programma van de Anonieme Alcoholisten; de werkgroepen heten Anonieme Seksverslaafden (SA), de Anonieme Sex- en Liefdeverslaafden (SLAA) en de Sex Compulsives Anonymous (SCA). Voor een deelname aan deze hulpverlening is een geloof (in een god of de Bijbelse God) geen vereiste.[4]

Hulpverlening, gegeven vanuit het standpunt dat zij een obsessieve-compulsieve stoornis hebben met een sterk seksueel aspect, wordt meestal gegeven door een seksuoloog-psycholoog van instellingen zoals de RIAGG.

Literatuur[bewerken]

  • Gertjan van Zessen, "Seksverslaving, begrijpen en veranderen", Amsterdam, Uitgeverij SWP, 2009, ISBN 978-90-8850-056-5
  • Hannie van Rijsingen, "Seks, alles of niets", Haarlem, Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht bv, 2005, ISBN 90-6834-201-0
  • Eugène M. Goede, Van Trauma Naar Triomf, Amsterdam, Uitgeverij Mens Onder Mensen, 2003. ISBN 90-807876-1-2
  • Patrick J. Carnes, Don't Call It Love. Recovery from Sexual Addiction, New York enz.: Bantam Books, 1992, ISBN 0553351389
  • Sexaholics Anonymous, Sexaholics Anonymous, 1989, ISBN 09622887-3-X

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Noten