Slag bij Gaza (312 v.Chr.)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Slag bij Gaza (312 v.Chr.)
Onderdeel van de Derde Diadochenoorlog
Datum 312 v.Chr.
Locatie Gaza
Resultaat Ptolemaeïsche overwinning
Strijdende partijen
Ptolemaeën Antigoniden
Commandanten
Ptolemaeus I Soter
Seleucus I Nicator
Demetrios Poliorketes
Peithon
Andrikonos van Olynthos
Troepensterkte
18.000 voetvolk
4.000 ruiterij
12.500 voetvolk
4.400 ruiterij
43 krijgsolifanten
Verliezen
 ? 500 gedood
8.000 gevangen
43 krijgsolifanten verloren
Diadochenoorlogen (323-277 v.Chr.)

Lamische (323-322): Crannon
Eerste (322-320): Hellespont · Nijl
Tweede (319-316/5): Paraitakene · Gabiene
Derde (314-311): Gaza
Babylonische (311-309)
Vierde (306-301): Salamis · Rodos · Ipsos
Corupedium (281)

De slag bij Gaza was een veldslag in 312 v.Chr. tijdens de Derde Diadochenoorlog tussen Ptolemaeus I Soter (satraap van Egypte) en Demetrios Poliorketes (zoon van Antigonos I Monophthalmos, satraap in Klein-Azië).

Ptolemaeus besloot tot een invasie van Syrië. Met 18.000 voetsoldaten en 4000 ruiters arriveerde hij in Gaza vroeg in 312 v.Chr. Demetrios daagde hem uit tot strijd.

Opstelling[bron?][bewerken]

Demetrios:

  • linkerflank: 2900 ruiters, 1500 lichte voetsoldaten en 30 krijgsolifanten onder Demetrios' bevel
  • centrum: 11.000 voetsoldaten in falanx en 13 olifanten
  • rechterflank: 1500 ruiters

Ptolemaeus:

  • linkerflank: 3000 ruiters
  • centrum: 18.000 falanx
  • rechterflank: 1000 ruiters

Gevolgen[bewerken]

Voor Ptolemaeus was de winst beperkt: Palestina was veroverd, en hij had graag doorgezet naar Fenicië en Syrië, maar bij Tyrus werd zijn leger tegengehouden door een nieuw Antigonidisch leger. De echte overwinnaar was Seleucus, die met het leger dat hij van zijn bondgenoot Ptolemaeus had gekregen het volgende jaar zijn door Antigonos ontstolen satrapie Babylonië kon heroveren, dat het kerngebied van het Seleucidische Rijk zou worden. 312 v.Chr. werd dan ook het begin van de Seleucidische jaartelling. De nederlaag van de Antigoniden betekende een nieuwe slag voor de eenheid van het verbrokkelende Macedonische Rijk, 11 jaar na het overlijden van stichter Alexander de Grote.