Snijplank

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kunststof snijplank

Een snijplank is een uit hout, kunststof of (hard)glas vervaardigde onderlegger waarop ingrediënten voor het bereiden van een maaltijd worden gesneden. Argument voor het gebruik van een snijplank als alternatief voor het direct snijden op het aanrecht is, naast het voorkomen van beschadigingen, de hygiëne. Uiteraard dient de snijplank na gebruik te worden gereinigd.

Snijplanken kunnen rond of rechthoekig van vorm zijn, al naargelang hetgeen erop gesneden wordt. Sommige snijplanken hebben een vorm die uitloopt in een handvat met een gat erin. Door de snijplank op te pakken aan het handvat kunnen de gesneden ingrediënten direct in de pan worden gedeponeerd. Het gat kan tevens dienen als ophangoog: de snijplank kan, na te zijn afgewassen, te drogen worden gehangen zonder dat er stof of vuil valt op de oppervlakken waarop gesneden wordt.

Kleurcodering volgens het HACCP-protocol[bewerken]

In professionele keukens, zoals van een restaurant, worden gekleurde snijplanken van polyethyleen of HDPE gebruikt. De kleur duidt dan aan waar de plank voor mag worden gebruikt. Die kleuren staan vast in de HACCP-normen:

  • Rood voor rauw vlees
  • Blauw voor vis, schaal- en schelpdieren
  • Groen voor groenten en fruit
  • Geel voor gevogelte
  • Bruin voor gebraden vlees en worst
  • Wit voor kaas en brood

De bedoeling van dit systeem is om kruisbesmetting en -verontreiniging te voorkomen.

Houten snijplanken[bewerken]

Sinds de invoering van het HACCP-certificaat (de hygiënecode voor een professioneel productieproces) is het gebruik van houten snijplanken en hakblokken in de horeca en middenstand verboden. Hun poreuze oppervlak is minder goed bestand tegen kokendheet water, waardoor ze moeilijker te desinfecteren zijn en er gemakkelijk resten van desinfectantia in het hout kunnen trekken. Hierdoor zouden houten snijplanken bacterieel leven in ons voedsel meer in de hand werken dan hun kunststof broeders en zouden ze levensmiddelen kunnen besmetten met achtergebleven desinfectans. Voor thuisgebruik zijn houten snijplanken wel toegestaan. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat hout in meer of mindere mate antibacteriële eigenschappen bezit waardoor in sommige gevallen voor de hygiëne hout zelfs de voorkeur heeft boven kunststof.[1][2] [3] Hout met een erg dichte structuur, als bamboe en kamferlaurier, neemt niet snel een geur op.

Hardheid[bewerken]

Om te voorkomen dat de gebruikte messen snel bot worden moet een snijplank van een zachter materiaal gemaakt zijn dan het staal van het keukenmes. Glas is om deze reden ongeschikt. Hout, met name kops beukenhout en het veel gebruikte rubberboomhout, is een uitstekend materiaal waarop keukenmessen lang scherp blijven. De modernere kunststof snijplanken lenen zich echter ook perfect voor het snijden en zijn vaak gemakkelijker schoon te houden. De keuze voor een houten snijplank is dan ook vaak een esthetische keuze.

Bronnen
  1. Ak, NO, DO Cliver, and CW Kaspar. 1994. Cutting boards of plastic and wood contaminated experimentally with bacteria. J. Food Protect. 57: 16-22.
  2. Ak, NO, DO Cliver, and CW Kaspar. 1994. Decontamination of plastic and wooden cutting boards for kitchen use. J. Food Protect. 57: 23-30,36.
  3. "Equipment: Cutting Boards". Cook's Illustrated magazine. 1 September 2011.