Tarwegras

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sapmachine die tarwegras vermaalt.

Tarwegras zijn de scheuten van de tarweplant (Triticum aestivum). Door tarwekorrels te laten ontkiemen en daarna in aarde te laten groeien, ontstaan de scheuten. Dit zijn sprietachtige plantjes die op gras lijken.

Sap[bewerken]

Ann Wigmore (1909-1994) introduceerde tarwegras zo'n 30 jaar geleden in de Verenigde Staten. Het lichaam is niet in staat om de stugge vezels van het tarwegras te verteren. Daarom wordt het geperst met behulp van een speciale slowjuicer. Op deze wijze komt tarwegrassap vrij. De pulp die na het persen overblijft, werd vroeger in de natuurgeneeskunde in de Verenigde Staten soms gebruikt voor het behandelen van wonden, zweren en huidziekten. Het sap wordt in de Verenigde Staten, Canada, Australië, Azië, Engeland, Israël, maar ook in Amsterdam in sapbars verkocht. Sommigen dichten het product allerlei gezondheidsbevorderende kwaliteiten toe.

Vermeende medicinale werking[bewerken]

Vrijwel geen wetenschappelijke studies ondersteunen de menige claims over de medicinale werking van tarwegras. De geneeskrachtige werking op tumoren en kanker wordt door de huidige staat van kennis niet ondersteund. Een kleine studie in 2002 heeft overigens wel aangetoond te helpen bij pijnen, ontsteking en rectale bloedingen. De Amerikaanse gezondheidsorganisatie stelt echter dat vertrouwen op een tarwegrasdieet in combinatie met ziekte ernstige gezondheidsgevolgen kan hebben.

Voedingsanalyses laten zien dat de voedingswaarde van tarwegras relatief rijk is, maar dat een gevarieerd dieet van verschillende groenten, fruit en andere plantaardige producten veel rijker en gezonder is dan een monotoon tarwegrasdieet. Tarwegras wordt vooral genuttigd door een kleine groep enthousiastelingen, vaak in de context van veganisme en alternatieve geneeskunde. Via complexe bereidingswijze wordt het door menig bedrijf verkocht in de vorm van sappen, poeders of sprays.

Externe link[bewerken]