The War of the Worlds (1953)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The War of the Worlds
Oorlog der werelden
Tagline The Original Invasion
Regie Byron Haskin
Producent George Pal
Scenario H.G. Wells (roman)
Barré Lyndon
Hoofdrollen Gene Barry
Ann Robinson
Less Tremayne
Muziek Leith Stephens
Cinematografie George Barnes
Distributie Paramount Pictures
Première 13 augustus 1953
Genre sciencefiction
Speelduur 85 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 2.000.000,-
Prijzen 1 Oscar
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The War of the Worlds (ook wel bekend als H.G. Wells' The War of the Worlds) is een Amerikaanse sciencefictionfilm uit 1953 geproduceerd door George Pal en geregisseerd door Byron Haskin. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van H.G. Wells. Hoofdrollen waren er voor Gene Barry, Ann Robinson en Less Tremayne.

De film speelt zich in tegenstelling tot het boek niet af in het Engeland van begin 20e eeuw, maar in de Verenigde Staten gedurende de jaren 50 van de 20e eeuw. De film was de eerste van de tot nu toe vier verfilmingen van Wells’ boek, en wordt gezien als een van de beste sciencefiction films van de jaren 50.

Synopsis[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het verhaal speelt zich af in Zuid-Californië. Dr. Clayton Forrester, een beroemde natuurkundige, is op visvakantie in het plaatsje Pine Summit. Tijdens zijn verblijf daar stort een meteoor neer in de heuvels nabij de stad. Hij gaat met wat inwoners een kijkje nemen, maar de meteoor is te heet om dichtbij te komen voor direct onderzoek. Bij de krater ontmoet hij wel Sylvia van Buren en haar oom, Pastoor Matthew Collins. Ze besluiten te wachten tot de meteoor is afgekoeld.

Later die avond blijkt er meer met de meteoor aan de hand te zijn. Het is een cilinder die van binnenuit wordt opengedraaid. In de cilinder blijken buitenaardse wezens van de planeet Mars te zitten. De wezens zijn alles behalve vredelievend en doden met hun hittestraal een aantal nieuwsgierige dorpelingen. Ook pastoor Matthew moet eraan geloven wanneer hij probeert met de Martianen te praten.

Het nieuws over de Martianen verspreidt zich snel en het Amerikaanse leger wordt ingezet. Helaas blijken zij niet bestand tegen de machines van de Martianen daar deze beschermd worden door een krachtveld. Bovendien landen overal ter wereld soortgelijke cilinders. Later in de film wordt zelfs een atoombom ingezet, maar die heeft ook geen effect.

Ondertussen vluchten Forrester en Sylvia ook weg voor de Martianen. Hun vliegtuig stort echter neer en het duo zoekt schuil in een verlaten landhuis. Daar ontmoeten ze in de kelder een van de Martianen. Het duo kan ontsnappen en komt uiteindelijk een groep van Forresters collega’s tegen, die proberen een andere oplossing te vinden voor het Martianenprobleem. Ze ontdekken dat hoewel de Martianen technologisch zeer geavanceerd zijn, ze lichamelijk vrijwel niets voorstellen. Hun onderzoek wordt echter verstoord door een groep vluchtelingen.

In de climax raakt Forrester Sylvia kwijt en zoekt haar tussen de ruïnes van Los Angeles. Hij vindt haar uiteindelijk samen met vele andere vluchtelingen in een kerk. Wanneer de Machines van de Martianen de kerk bereiken, vallen ze plotseling stil. Forrester onderzoekt een van de machines en ontdekt dat de Martianen dood zijn. Ze zijn gestorven aan een simpele bacteriële infectie.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage Opmerkingen
Barry, Gene Gene Barry Dr. Clayton Forrester
Robinson, Ann Ann Robinson Sylvia van Buren
Tremayne, Les Les Tremayne Generaal Mann
Cornthwaite, Bob Bob Cornthwaite Dr. Pryor
Giglio, Sandro Sandro Giglio Dr. Bilderbeck
Martin, Lewis Lewis Martin Pastoor Matthew Collins
Stevenson Jr., Housely Housely Stevenson Jr. Generaal Manns’ helper
Frees, Paul Paul Frees Radio omroeper
Phipps, Bill Bill Phipps Wash Perry
Rich, Vernon Vernon Rich Kolonel Ralph Heffner
Brandon, Henry Henry Brandon Agent
Kruschen, Jack Jack Kruschen Salvatore
Cramer, Vittorio Vittorio Cramer Verteller Niet in aftiteling vermeld.

Achtergrond[bewerken]

De film wordt gezien als een van de meer literaire sciencefictionfilms, aangezien er in de film veel wetenschappelijk debat plaatsvindt tussen de mensen terwijl de Martianen bezig zijn met hun verwoestingen. Het is ook een van de weinige sciencefictionfilms die een wereldwijde invasie van het buitenaardse leger laat zien. Beeldmateriaal uit de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt om de verwoestingen aangericht door de Martianen te tonen, en voor beelden van legers uit alle landen ter wereld.

Wells gebruikte in zijn roman de tweede helft van het verhaal om een satirische blik te werpen op de beschaving in de klassenverschillen. Lyndon, die het script voor de film schreef, deed dit niet. Hij voegde echter een meer religieus thema toe, waarin de Martianen beginnen te sterven zodra ze een kerk aanvallen.

Speciale effecten[bewerken]

De speciale effecten van de film waren destijds goed genoeg voor een Oscar. Hoewel modern publiek de kleurrijke effecten nog wel kan waarderen, schrikken mensen toch minder van dan toen de film net uit kwam.

De filmmakers gebruikten in plaats van de driepoten vliegende machines voor de Martianen. Ze probeerden echter de traditionele “vliegende schotels” te vermijden en in plaats daarvan meer slankere en sinister ogende machines te gebruiken. Deze machines waren gewapend met rode hittestralen en een wapen dat snel groene projectielen afschoot. Er is wel geprobeerd om de driepoten uit de roman na te maken, maar dit bleek te omslachtig. De machines van de Martianen steunen op drie onzichtbare elektronische benen.

De Martianen in de film lijken niet op kwallen of inktvissen zoals in Wells’ roman, maar op bruine tweebenige wezens met twee handen met elk drie vingers. Ze hebben geen hoofd op hun schouders, maar enkel een groot oog dat bestaat uit drie lenzen (blauw, rood en groen).

Prijzen en nominaties[bewerken]

De film won in 1953 een Oscar voor beste speciale effecten.

Trivia[bewerken]

  • Jarenlang was het geluid dat in de film werd gebruikt voor de hittestralen het standaard geluid voor laserwapens in kinderseries.
  • Het geluid van het tweede wapen van de Martianen (de groene projectielen) werd hergebruikt in de originele Star Trek serie bij het lanceren van de foton torpedo’s.
  • Drie Martiaanse machines werden gemaakt voor de film. Een ervan werd later aangepast voor de film Robinson Crusoe on Mars.
  • In 1988 kreeg de film een sequel in de vorm van de War of the Worlds televisieserie. Deze serie gebruikte enkele elementen uit de film. Ook deed Ann Robinson weer mee in deze serie als Sylvia van Buren.

Externe links[bewerken]