USS Nautilus (SSN-571)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
United States Navy Jack
USS Nautilus (SSN-571)
Nautilus, uit de vaart genomen, op weg naar thuishaven op 8 mei 2002, na conservatie door Electric Boat Corporation.
Nautilus, uit de vaart genomen, op weg naar thuishaven op 8 mei 2002, na conservatie door Electric Boat Corporation.
Geschiedenis
Besteld 2 augustus 1951
Kiellegging 14 juni 1952
Tewaterlating 21 januari 1954
In dienst 30 september 1954
Uit dienst 3 maart 1980
Status Behouden als museum
Algemene kenmerken
Deplacement 2980 ton leeg, 3520 ton vol
Lengte 97,5 meter
Breedte 8,5 meter
Diepgang 7,9 meter
Bemanning 13 officieren, 92 manschappen
Bewapening 6 torpedo buizen
Portaal  Portaalicoon   Maritiem

De USS Nautilus (SSN-571) was de eerste operationele atoomonderzeeër en het eerste schip dat onder het noordpoolijs door voer.

In juli 1951, volgend op het werk van natuurkundige Philip Abelson, werd de bouw van een nucleaire onderzeeër voor de United States Navy goedgekeurd door het Amerikaans Congres. Op 12 december 1951 kondigde het United States Department of the Navy aan dat de onderzeeër Nautilus genaamd zou worden (het zesde US Navy schip met die naam) en dat het de code SSN-571 zou krijgen.

De kiel van de Nautilus werd gelegd bij Electric Boat Division in Groton, Connecticut door Harry S. Truman, president van de Verenigde Staten, op 14 juni 1952. De doop en tewaterlating vonden plaats op 21 januari 1954. De Nautilus werd in de vaart genomen op 30 september 1954, onder commando van Eugene P. Wilkinson.

"Underway on nuclear power"[bewerken]

De USS Nautilus tijdens de proefvaart op 20 januari 1955.

Na de in dienststelling bleef de Nautilus aan de kade liggen om verder afgebouwd en getest te worden. Op 17 januari 1955 voer ze voor het eerst uit naar zee en verzond de historische boodschap Underway on nuclear power, "Op weg op nucleaire kracht".

Tussen 1955 en 1957 werd de Nautilus gebruikt om de effecten te onderzoeken van hogere vaarsnelheden en het langdurig onder water verblijven. Hieruit bleek dat de duikbootbestrijding, zoals die in de Tweede Wereldoorlog was ontwikkeld, niet effectief was tegen een atoomonderzeeër. Radar en vliegtuigen, die cruciaal waren geweest tijdens de oorlog, bleken niet goed te werken tegen een onderzeeër die snel uit een gebied kon verdwijnen, van diepte kon veranderen en duiken, en langere tijd onder water kon blijven.

Op 4 februari 1957 registreerde Nautilus 60.000 zeemijlen (111.120 km), waarmee de afstand werd geëvenaard van de fictieve naamgenoot Nautilus uit Jules Verne's Twintigduizend mijlen onder zee. Op 19 augustus 1957 vertrok de Nautilus uit New London, Connecticut voor de eerste reis onder poolijs.

In de lente van 1979 vertrok Nautilus uit Groton, Connecticut voor haar laatste reis in actieve dienst. Op 26 mei 1979 werd Mare Island Naval Shipyard in Vallejo, Californië bereikt, waarna het schip uit de vaart werd genomen.

Museum[bewerken]

Op 20 mei 1982 werd de Nautilus als National Historic Landmark (monument) aangemerkt door het United States Department of the Interior (het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Zaken). Na een uitgebreide verbouwing bij Mare Island Naval Shipyard werd de Nautilus teruggesleept naar Groton, Connecticut.

Na een vijf maanden durende restauratie bij de Electric Boat divisie van General Dynamics, die ongeveer $4,7 miljoen heeft gekost, is de Nautilus tegenwoordig een museum over onderzeeërgeschiedenis. Het museum ontvangt jaarlijks zo'n 250.000 bezoekers.

Externe links[bewerken]