Vulkaan-Eifel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Drie zogenaamde maare in de buurt van de stad Daun
Typisch landschap in Vulkaneifel, nabij Lirstal

De Vulkaan-Eifel is een deel van het Rijnlands leisteenplateau, een laaggebergte dat ook de Ardennen, het Sauerland, de Hunsrück en de Taunus omvat. Het dankt zijn naam aan de vulkanische activiteit die het landschap heeft gevormd. Ook vandaag kunnen nog duidelijke sporen gezien worden onder de vorm van kraters, natuurlijke gassen, lavaformaties en maaren, meren in kraters gevormd door explosief vulkanisme.

Vanaf het Tertiair was er veel vulkanische activiteit. De laatste uitbarstingen dateren van slechts ongeveer 10.000 jaar geleden. De vulkanen in de Eifel zijn gevormd boven een hot-spot, die nog actief is: het oppervlak stijgt elk jaar nog met 1 à 2 mm. Tussen de uitbarstingen zaten in het verleden telkens 10.000 à 20.000 jaar relatieve rust, wat ruimte openlaat voor de suggestie dat de Vulkaan-Eifel in de toekomst weer actief kan worden.

Verder staan in de Vulkaan-Eifel veel bijzondere bouwwerken uit de Keltische, Romeinse, Middeleeuwse en latere periodes.

In de plaats Wallenborn is een koudwater-geiser te vinden met de naam Wallende Born.

De ligging van de Vulkaaneifel loopt ongeveer gelijk met de vulkaanband van de west-Eifel. Op een strook van ca. 30 km breed en ca 50km lang hebben wetenschappers ongeveer 350 eruptiecentra kunnen vaststellen. In het landschapsbeeld vallen vulkanische landvormen als maren of kegelvormige heuvels op.

Externe link[bewerken]