Zeemaneffect

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Zeemaneffect, zoals dat optreedt bij de natrium D-lijn.[1]

Het Zeemaneffect is het verschijnsel dat spectraallijnen van een atoom, dat vanuit een aangeslagen toestand licht uitzendt, worden opgesplitst in aanwezigheid van een sterk magnetisch veld. Het externe magnetische veld heeft tot gevolg dat de twee mogelijke spintoestanden van het elektron in energie gaan verschillen: met het externe veld mee gericht of ertegen in. Dit is een van de bewijzen voor het bestaan van kwantisatie in de elektronenbanen rond het atoom, en daarmee een van de aanwijzingen van de juistheid van de kwantummechanica.

Het effect is genoemd naar de Nederlandse natuurkundige Pieter Zeeman.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. P. Zeeman (1897). The Effect of Magnetisation on the Nature of Light Emitted by a Substance. Nature 55: 347 . DOI:10.1038/055347a0.