Zilvervisje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zilvervisje
Zilvervisje
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)
Onderstam: Hexapoda (Zespotigen)
Klasse: Insecta (Insecten)
Orde: Zygentoma
Familie: Lepismatidae
Geslacht: Lepisma
Soort
Lepisma saccharina
Linnaeus, 1758
Afbeeldingen Zilvervisje op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Zilvervisje op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Het zilvervisje (Lepisma saccharina), ook wel suikergast, is een klein insect, behorend tot de orde van de Zygentoma, een orde van primitieve insecten die volgens sommige taxonomen niet echt tot de insecten moet worden gerekend. De naam verwijst naar de zilverachtige glans van de schubben die het lichaam bedekken en misschien ook naar zijn vermogen watervlug weg te glippen. Zilvervisjes worden ongeveer een centimeter lang en worden in Nederland en België vooral gevonden in vochtige hoeken in badkamers of keukenkastjes. In boeken en papieren aangetroffen 'zilvervisjes' zijn waarschijnlijk van een verwante soort, het papiervisje. Ze voeden zich met organisch materiaal, waarschijnlijk vooral suikers en wat complexere koolhydraten (stijfsel, zetmeel). Omdat zilvervisjes zich moeilijk over gladde oppervlakken bewegen, worden ze vaak 's morgens gevonden in bijvoorbeeld badkuipen en gootstenen waar ze 's nachts in uitgegleden zijn.

Het zilvervisje behoort tot de 'groep' van franjestaarten. Verwanten waarmee zilvervisjes kunnen worden verwisseld zijn het papiervisje dat in drogere omgevingen leeft en vooral papier eet, en het ovenvisje dat bij beduidend hogere temperatuur gedijt en maar zelden meer wordt aangetroffen in woonhuizen[1]

Uiterlijk[bewerken]

Vraagteken Er wordt getwijfeld aan de feitelijke juistheid van het volgende gedeelte

Raadpleeg de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie, en pas na controle desgewenst het artikel aan.
Opgegeven reden: voor de lengte worden in andere talen op Wikepedia andere getallen gegeven, en die is ook anders dan wat ik zelf heb gezien.

Zilvervisjes hebben een lang en plat lichaam en wordt tot 12 mm lang. De voorzijde is rond en het lijf eindigt in een punt. De kleur van het insect is glanzend grijs (zilver). De eieren zijn ovaal en zijn ongeveer 0,8 millimeter lang. De kop van het insect loopt breder uit. In het algemeen ziet het lichaam er enigszins als een wortel uit. De sprieten zijn korter dan het lichaam. Zilvervisjes zijn kwetsbaar, hebben twee veelledige sprieten aan de voorkant van hun lichaam en hebben twee cerci (= aanhangsels) en een caudaal filament aan de achterkant van hun lichaam.

Levenscyclus en gedrag[bewerken]

Zilvervisjes zijn voornamelijk 's nachts actief en verstoppen zich overdag. Als de plek waar ze zich verbergen zichtbaar wordt gaan zilvervisjes snel op zoek naar een nieuwe plek om zich te verstoppen. Zilvervisjes leven het liefst in vochtige (75 tot 95 procent luchtvochtigheid) koele plaatsen, zoals de kelder, toilet, badkamer en de keuken. In nieuwbouwwoningen bevinden zich vaak veel zilvervisjes vanwege de nog vochtige muren en het gebruikte hout.

Zilvervisjes komen vaak het huis binnen door mee te liften met voedsel, verhuisdozen, meubilair, oude boeken, papier en oude kleding. Door hun broze exoskelet worden ze snel geplet, wat door de achterblijvende stoffige substantie overlast kan veroorzaken.

Voortplanting[bewerken]

Pas recentelijk is het voortplantingsmechanisme van het zilvervisje ontdekt. Het mannetje laat een spermatofoor, een spermacapsule, achter. De locatie van deze capsule wordt door middel van biochemische signalen door een vrouwelijk zilvervisje bepaald, waarna zij de capsule opneemt.

Vrouwelijke zilvervissen leggen ongeveer 100 eitjes in hun leven. Eitjes worden in groepen tot maximaal 3 eitjes tegelijk gelegd. Deze eitjes komen uit in 6 weken. Kleine zilvervisjes zien er hetzelfde uit als volwassen, alleen zijn ze nog wit van kleur. In vier tot zes weken krijgen ze de volwassen kleur. Zilvervissen kunnen 2 tot 8 jaar oud worden. Ze blijven hun hele leven vervellen, wat uitzonderlijk is bij insecten. Zilvervisjes zijn geslachtsrijp in 3 tot 24 maanden.

Preventie algemeen[bewerken]

Hygiëne is niet volledig effectief in het reduceren van een populatie in een woning omdat zilvervisjes vaak tussen de muren, in isolatiemateriaal, boeken en andere beschermde plaatsen verblijven. Door de luchtvochtigheid omlaag te brengen, bijvoorbeeld door ventilatie en vochtvreters te gebruiken, wordt een woning minder aantrekkelijk voor deze dieren. Bestrijding is bij een incidentele waarneming niet noodzakelijk omdat de beestjes geen schade veroorzaken. Zilvervisjes worden wel gelokt met een halve aardappel in een open plastic zakje. De beestjes komen dan af op het aardappelzetmeel dat ze graag als voeding gebruiken.

De belangrijkste reden voor toename van zilvervisjes is het gebruik van laminaat/parket met platte plinten. De platte plinten sluiten namelijk niet goed aan bij de muur en een loslatende plakstrip doet de rest. Zo ontstaat een gunstige verblijfsplaats waar ze zich ook gemakkelijk voortplanten. Er kunnen wel tien zilvervisjes per meter plint aanwezig zijn. Er komt maar een fractie ’s nachts tevoorschijn. Alleen 100% afdichting met staande plinten maakt een einde aan de huisvesting van deze ongenode gasten.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Beijne Nierop BM, Hakbijl T. Ctenolepisma longicaudatum heeft ongemerkt bebouwd Nederland veroverd. Entomologische berichten 62 (2), april 2002.