Zuidelijke Orkneyeilanden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zuidelijke Orkneyeilanden
Eiland
South Orkney Islands-en.svg
Locatie
Locatie Zuidelijke Oceaan.
Algemeen
Oppervlakte 620 m² km²

De Zuidelijke Orkneyeilanden zijn sub-antarctische eilanden die liggen aan de rand van de Scotiazee, in de Zuidelijke Oceaan. De eilanden vormen een onderdeel van de Scotiarug.

Geografie en klimaat[bewerken]

De archipel bestaat uit vier hoofdeilanden. Coronationeiland is het grootste eiland, met als hoogste punt Mount Nivea (1266 m). Laurie-eiland is het meest oostelijk gelegen eiland. De andere eilanden zijn de kleinere Powell- en Signy-eilanden, samen met een paar kleinere eilandjes, de zogenaamde Saddle-eilanden. In het totaal hebben deze eilanden een oppervlakte van 620 km², waarvan het grootste deel bedekt is met ijs.

De Inaccessible eilanden (letterlijk 'ontoegankelijke eilanden') liggen op ongeveer 15 zeemijlen ten westen van de hoofdeilanden en worden meestal tot de Zuidelijke Orkneys gerekend.

Het klimaat van deze eilanden is koud, nat en winderig. De temperaturen liggen tussen 12 °C in de zomer, en -44 °C in de winter.

Geschiedenis[bewerken]

De Zuidelijke Orkneyeilanden werden ontdekt in 1821 door de Amerikaan Nathaniel Brown Palmer en de Brit George Powell. Powell gaf de naam aan het Coronationeiland ('kroningseiland') omdat in dat jaar koning George IV van het Verenigd Koninkrijk werd gekroond.

In 1823 gaf James Weddell de archipel zijn hedendaagse naam, en hernoemde enkele eilanden.

In 1908 werden de Zuidelijke Orkneyeilanden deel van de 'Falkland Islands Dependencies'. Zowel het Verenigd Koninkrijk als Argentinië eisen de eilanden op, maar aangezien de eilanden zich onder 60° ZB bevinden zijn ze onderhevig aan het Antarctisch Verdrag.