Falklandeilanden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Falkland Islands

(Details)

Basisgegevens

Officiële landstaal: Engels

Hoofdstad: Stanley

Regeringsvorm: Overzees Territorium van het Verenigd Koninkrijk

Religie: Anglicaans

Oppervlakte: 12.173 km² ^[1] (-% water)

Inwoners: 2.913 (2001)^[2]
3.140 (2008)^[3] (0,3/km² (2008))

Overige

Volkslied: God Save the Queen

Munteenheid: Falklandeilands pond (FKP)

UTC: -4

Nationale feestdag: 14 juni

Web | Code | Tel. .fk | FLK | 500

Topografie

Zie ook

Portaal Landen & Volken

Christchurch Cathedral, Stanley

Farm in the Camp

Satellietfoto Falklandeilanden

Gypsy Cove

De Falklandeilanden (Engels: Falkland Islands, Spaans: Islas Malvinas) zijn een schaarsbevolkte eilandengroep in de zuidelijke Atlantische Oceaan, ten oosten van zuidelijk Argentinië. De eilanden vormen een Brits overzees gebiedsdeel.

[bewerken] Geografie

Zie Geografie van de Falklandeilanden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Falklands bestaan uit twee grote eilanden (West-Falkland en Oost-Falkland) en honderden andere kleine eilanden. Geografisch gezien horen Zuid-Georgië en de Zuidelijke Sandwicheilanden niet bij de Falklands, staatkundig wel.

De Falklands zijn koud en nat; het regent er veel. Er zijn geen bossen, geen bouwland. Er is 99% weideland.

Afstand van Stanley naar Utrecht: 12.968 km.

[bewerken] Geschiedenis

Zie Geschiedenis van de Falklandeilanden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Er wordt algemeen aangenomen dat de Nederlandse zeeman Sebald de Weert de Falklands rond 1600 voor het eerst zag, hoewel de Spanjaarden en Britten van mening zijn dat hun eigen ontdekkers de eilanden als eerste zagen. De ontdekkingsgeschiedenis is chronologisch als volgt:

[bewerken] Ontdekkingsgeschiedenis

1504: Amerigo Vespucci (Florence)
1540: Ferdinand Camargo (Spanje)
1592: John Davis (Engeland). Hij noemde de archipel Falklands, naar de toenmalige schatbewaarder van de marine.
1593: Richard Hawkins (Engeland)
1600: Sebald de Weert (Nederland)
1684: Cowley en Dampier (Engeland), ontdekte Pepys-eiland, hernoemd in Zuid-Georgië door James Cook in 1775.
1690: John Strong (Engeland)
1701: Jacques Gouin de Beauchene (Frankrijk)
1708: Roger Woodes (Groot-Brittannië)
1740: George Anson (Groot-Brittannië)
1769: Louis-Antoine de Bougainville (Frankrijk), noemde de eilandengroep de Îles Malouines.

[bewerken] Eerste nederzetting

In 1764 stichtte de Fransman Louis de Bougainville een marinebasis, Port Louis (Oost-Falkland). De Fransen noemden de Falklands Îles Malouines, naar de vissers uit Saint-Malo die kortstondig op de archipel woonden.

[bewerken] Britten, Spanjaarden en Argentijnen

De Britten stichtten in 1765 een nederzetting, Port Egmont, op West-Falkland, terwijl ze niets wisten van de Franse aanwezigheid. In 1766 verkochten de Fransen Port Louis aan de Spanjaarden, die de Britten in 1770 de oorlog verklaarden. In 1771 werd met een overeenkomst een einde gemaakt aan het conflict: West-Falkland werd van de Spanjaarden, Oost-Falkland van de Britten. De eilanden bleven echter lange tijd nauwelijks bewoond.

In 1820 en 1829 stichtten de Argentijnen, die kort daarvoor onafhankelijkheid hadden verkregen van Spanje, nederzettingen op de Falklands. Luis Vernet werd aangesteld als Argentijns gouverneur; de Argentijnen waren van plan de eilanden te koloniseren. In 1833 bezetten de Britten de eilanden opnieuw en maakten ze tot een overzees gebiedsdeel van het Verenigd Koninkrijk.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende de havenstad Stanley als steunpunt voor bevoorrading van de Britse marine. De Slag bij de Falklands werd er uitgevochten.

Deze gebeurtenissen resulteerden uiteindelijk in de Falklandoorlog, in 1982.

[bewerken] Falklandoorlog

Zie Falklandoorlog voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 2 april 1982 vielen de Argentijnen de Falklands binnen. Duizenden militairen landden op de eilanden en de Britse mariniers van Naval Party 8901 en leden van de Falkland Island Defense Force, kregen na twee dagen hardnekkige weerstand te hebben geboden, van gouverneur Rex Hunt het bevel de wapens neer te leggen. De gouverneur en leden van Naval Party 8901 werden door de Argentijnen via Uruguay naar het Verenigd Koninkrijk gerepatrieerd. De leden van Naval Party 8901 waren als Julliet Troop verbonden aan 42 Royal Marine Commando tijdens de herovering van de eilanden.

Op 21 mei 1982 landden de Britten bij de nederzetting Port San Carlos. 72 dagen later hadden de Britten de eilanden weer heroverd. In totaal vonden 236 Britten en 655 Argentijnen de dood. De materiële verliezen waren aanzienlijk, maar hadden vooral voor de Britten, die een meer dan 10.000 km lange bevoorradingsroute hadden, veel erger kunnen zijn. Politiek gezien heeft deze oorlog ervoor gezorgd dat de militaire dictatuur in Argentinië ten val kwam en vervangen werd door een gekozen burgerlijk bestuur. De Britse premier Margaret Thatcher, die aan de vooravond van de oorlog zeer impopulair was, heeft zeker geprofiteerd van deze militaire overwinning bij haar herverkiezing in 1983.

[bewerken] Demografie

Zie Demografie van de Falklandeilanden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Er wonen 2967 mensen (juli 2005) op de Falklands, die van origine Brits zijn en nu Kelpers genoemd worden. De bewoners noemen zichzelf Islanders. De benaming Kelpers wordt door henzelf niet meer gebruikt.

[bewerken] Politiek

Zie het hoofdartikel Politiek van de Falklandeilanden en Lijst van gouverneurs van de Falklandeilanden

Staatshoofd: koningin Elizabeth II
Gouverneur: Alan Huckle (sinds 4 september 2006)
Chief Executive: Chris Simpkins (sinds maart 2003)
Minister van financiën: Derek F. Howatt
Parlement (Legislative Council): acht eilandbewoners, de Chief Executive, de minister van financiën en de voorzitter (gouverneur)
Regering (Executive Council): drie parlementsleden, de Chief Executive, de minister van financiën en de voorzitter (gouverneur)

Defensie en buitenlandse zaken van de Falklands zijn een aangelegenheid van de Britse regering.

[bewerken] Bibliografie

L.L. Ivanov et al, The Future of the Falkland Islands and Its People, Double T Publishers, Sofia, 2003, 96 pp. (Complete text. Capítulo principal en inglés y castellano.) ISBN 954-91503-1-3
Carlos Escudé y Andrés Cisneros, dir., Historia general de las relaciones exteriores de la República Argentina, Obra desarrollada y publicada bajo los auspicios del Consejo Argentino para las Relaciones Internacionales (CARI), GEL/Nuevohacer (Buenos Aires), 2000. (Texto completo en castellano) ISBN 950-694-546-2