Achnaton

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Amenhotep IV
Achnaton, Akhnaten, Amenophis IV
GD-EG-Caire-Musée061.JPG
Farao van de 18e Dynastie
Periode ca. 1351-1333 v.Chr.
Voorganger Amenhotep III
Opvolger Smenchkare
Vader Amenhotep III
Moeder Teye
Portaal  Portaalicoon   Egyptologie

Amenhotep IV, Achnaton, Echnaton of Akhenaten (of andere schrijfvarianten) was een bekende farao van de 18e Dynastie van het Oude Egypte. De farao is bekend geworden vanwege de losse Amarna-kunst en de introductie van het monotheïsme in Egypte.

Namen[bewerken]

De koning werd gekroond als Amenhotep IV Nefercheperoere-Oeaenre, hij liet in de vierde jaar van zijn regering veranderen naar Achnaton Nefercheperoere-Oeaenre vanwege de Aton-cultus. Zodoende heeft de koning ook twee sets aan koningstitels gekend.[1]

Soort naam Titulatuur als Amenhotep IV Titulatuur als Achnaton
Horusnaam
G5
 
E1
D40
N29 A28 S9

ka-nacht-kai-soeti
Sterk is de stier met de dubbele pluimen.

G5
 
E1
D40
i t
n
ra
N36

ka-nacht-mery-iten
Sterk is de stier, geliefde van Aton.

Nebtynaam
G16
 
wr
r
M23 t
n
i i m i t
p
Q1 t
Z2

oer-nesoet-em-ipet-soet
Grote koning in Karnak.

G16
 
wr
r
M23 i i Aa15
N27
i t
n
ra

oer-nesoet-em-achet-iten
Grote koning in Achetaton.

Gouden Horusnaam
G8
 
U39 Y1 N28
Z2
m O28 W24
O49
M27

oetes-chaoe-em-ioenoe-semay
Gekroond in 't Ioenoe in het zuiden.

G8
 
U39 r
n
V10
n
i t
n
ra

oetjes-ren-en-iten
Verheven boven de naam van Aton.

Praenomen
M23
t
L2
t
 
<
ra nfr xpr Z3 ra
T21
n
>

nefer-cheperoe-re oea-en-re
Mooi zijn de vormen van Re, de unieke één van Re.

M23
t
L2
t
 
<
ra nfr xpr Z3 ra
T21
n
>

nefer-cheperoe-re oea-en-re
Mooi zijn de vormen van Re, de unieke één van Re.

Nomen
G39 ra
 
<
i mn
n
R4 R8 S38 R19
>

imen-hetep neter-heka-oeaset
Amenhotep god-koning van Thebe.

G39 ra
 
<
i t
n
ra G25 Aa1
n
>

Ach-en-iten
Krachtig voor de Aton.

Familie[bewerken]

Achnaton was een zoon van Amenhotep III (ca. 1388 - 1351 v. Chr.) en koningin Teye. Hij trouwde met zijn nicht Nefertiti. Daarna trouwde hij met Kiya en nog een andere Teye.

Achnaton en Nefertiti kregen de volgende kinderen:

Achnaton en Kiya kregen de volgende kinderen:

De jonge farao is afgebeeld met een vreemd, om niet te zeggen grotesk uiterlijk. Daarin heeft hij een groot, kalebasvormig hoofd, een zeer lange dunne nek, spleetogen en uitpuilende lippen. Zijn buik is daarin als die van een zwangere vrouw, terwijl ook zijn dijbenen enorm dik, maar zijn onderbenen zeer dun tonen. Verder is hij afgebeeld met vreemde, vrouwelijke gelaatstrekken. Een mogelijke verklaring zou kunnen zijn dat Amenhotep leed aan het Syndroom van Marfan.

De regering van Achnaton[bewerken]

Aanvankelijk, zoals in Khenet (Gebel el Silsila) liet hij zich afbeelden als een traditioneel Egyptisch vorst. Hij werd getroond in de Tempel van Montu te Karnak.

Na vier jaar op de troon (ca.1348 v.Chr.) voerde Achnaton echter een aantal revolutionaire veranderingen door:

  • Waar Egypte tot dan toe een veelgodendom had, met de zonnegod Amon als oppergod, voerde Achnaton mogelijk het monotheïsme in, hoewel het monotheïstisch aspect van zijn religie ter discussie staat. De enige god was Aton, de zonneschijf, tot dan toe een minder belangrijk aspect van de zonnegod Amon-Ra.
  • Hij liet een nieuwe hoofdstad bouwen, Achetaton, het tegenwoordige Amarna.
  • Als hogepriester van Aton gold de farao zelf.
  • Een nieuwe stijl, de Amarna-kunst, de traditionele stijve en statische stijl werd losgelaten en personen werden meer ongedwongen en natuurgetrouw afgebeeld op reliëfs.
  • Hij sloot de tempels van andere goden dan Aton.
  • De schrijftaal veranderde.

Aton verering[bewerken]

Er bestaan theorieën dat de Aton-religie van Achnaton het ontstaan of de ontwikkeling van het jodendom -en daarmee indirect het Christendom- heeft beïnvloed. Eén van de aanwijzingen hier is een hymne voor Aton, gevonden in Amarna, die een opvallende gelijkenis vertoont met de Bijbelse Psalm 104. Daar Achnatons regering in de meest geaccepteerde chronologie ergens in de tijd viel dat de Israëlieten hun ballingschap in Egypte hadden, is een dergelijke invloed zeer wel mogelijk. Nog interessant is de vermelding van een geheimzinnig volk. Dit volk, de Sa-Gaz of Chabiroe genoemd, drong vanuit het noordoosten Palestina binnen en wordt door sommige geleerden geïdentifieerd met de Bijbelse joden. De Chabiroe zwierven in grote benden met vrouwen en kinderen rond in onbegaanbaar gebied, ver van de militaire hoofdwegen. Soms mengden zij zich in de plaatselijke politiek door dienst te nemen als hulptroepen, wanneer ze niet zelf oorlog voerden.

Veel tempels van de andere goden werden gesloten. Dat leidde tot ontwrichting van de samenleving omdat het gehele bestuur van het land tot dan toe via de tempels had gelopen. Het bestuur dat ervoor in de plaats kwam was corrupt en vol willekeur. Bij de tot dan toe machtige priesters van Amon was Achnaton begrijpelijkerwijze niet geliefd; de verering van de traditionele goden ging derhalve ondergronds -getuige vondsten in het huidige Amarna- voort en zo behield de traditionele religie haar aansluiting bij de gewone bevolking, op wie de godsdiensthervorming nauwelijks invloed had.

De kunst onderging echter radicale veranderingen, omdat de kunstenaar zich niet meer aan de oude strakke regels van de canon hoefde te houden en bij zijn eigen scheppingskracht te rade kon gaan. Ook de schrijftaal veranderde en kwam veel dichter bij de gesproken taal te staan.

Buitenlands beleid[bewerken]

De buitenlandse politiek had te lijden onder de interne spanningen die de Aton-hervorming opriep en vooral de Hettieten maakten daar gebruik van om hun invloed in de richting van Kanaän uit te breiden. Toch onderhield het hof van Amarna, getuige de zogenaamde Amarna-brieven (zie hieronder), uitgebreide diplomatieke betrekkingen, onder andere met Burnaburiaš II van Karduniaš (Babylon). In 1887 werd de briefwisseling van het Egyptisch ministerie voor buitenlandse zaken op kleitabletten daterend uit de 14e eeuw v.Chr. in Amarna teruggevonden, die betrekking had op Palestina. Amarna was de hoofdstad van de 'ketterse' farao Achnaton (Amenhotep IV). Deze Amarna-brieven, zo'n 150 in getal, zijn in het Akkadisch geschreven, destijds de lingua franca voor internationale diplomatie, en in spijkerschrift. Ze zijn vrij doorspekt met Kanaänitische grammatica en vocabulaire. Ze vertellen veel over Palestina en zuidelijk Syrië in deze tijden, en over de rol die Egypte daar speelde.

Opvolging[bewerken]

De meeste Egyptologen vermoeden, dat hij is vermoord door aanhangers van de verdreven Amoncultus. Aanwijzingen daarvoor zijn de plotseling intredende dood van Achnaton en het feit dat het uitwissen en de ongedaanmaking van zijn daden vrijwel meteen na zijn dood begon. Dit alles wijst op een gecoördineerde actie.

De koning had bij zijn eerste vrouw alleen dochters (zes in totaal) en na zijn dood volgden eerst Smenchkare, Toetanchaton en Eje hem op, welke trouwde met Anchesenpaaten (de latere Anchesenamon) om zo aanspraak te kunnen maken op de troon. Toetanchaton zou al snel zijn naam veranderen in Toetanchamon, Achetaten verlaten en de tempels van de traditionele goden weer openstellen. De poging om de groeiende macht van de priesters van Amon te breken bleek te zijn mislukt.

Na de dood van Eje, kwam Horemheb aan de macht en werd elke verwijzing naar de Aton-cultus uitgewist.

Bouwwerken[bewerken]

Galerij[bewerken]