Airbnb

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Airbnb
Logo
Hoofdzetel van Airbnb, 888 Brannan Street, San Francisco
Oprichting San Francisco (2008)
Sleutelfiguren Brian Chesky, Joe Gebbia, Nathan Blecharczyk
Hoofdkantoor San Francisco
Website airbnb.nl
Portaal  Portaalicoon   Economie

Airbnb is een online marktplaats voor de verhuur en boeking van accommodaties in handen van particulieren, hotels en investeerders. De website omvat meer dan 3.000.000 privé-accommodaties in 192 landen en 33.000 steden. Vanaf de oprichting in augustus 2008 tot juni 2012 werden 10 miljoen overnachtingen verhandeld in Airbnb.[1] De naam komt van AirBed & Breakfast (luchtmatras en ontbijt), maar ondertussen gaat het over standaardaccommodaties zoals B&B's.

Airbnb werd opgericht in augustus 2008 door Brian Chesky, Joe Gebbia en Nathan Blecharczyk in San Francisco. De oorspronkelijke financiering werd verkregen van de accelerator Y Combinator. Later hebben ook Greylock Partners, Sequoia Capital en Ashton Kutcher geïnvesteerd in het bedrijf.[2]

Impact[bewerken | brontekst bewerken]

Via Airbnb werden oorspronkelijk hoofzakelijk bij particulieren gehuurd.

Al snel bleek dat verhuur via Airbnb financieel meer opbrengt dan lange termijnverhuur. Ondertussen worden hoofdzakelijk overnachtingen bij investeerders en professionals aangeboden. Zo bleek uit een onderzoek van het Airbnb-aanbod in Brussel (2019) dat de helft van de accommodaties aangeboden wordt door dergelijke grote partijen[3]. Daarnaast bevinden de meeste accommodaties zich in de toeristische zones van de stad[3]. In veel grote steden versterkt Airbnb daarmee het overtoerisme.

Beperkingen[bewerken | brontekst bewerken]

Verschillende stadsbesturen hebben maatregelen doorgevoerd om het gebruik van de website aan banden te leggen.

Verdeling van Airbnb's in Parijs

Zo stelde Barcelona aanvankelijk een verbod in. In 2021 mochten inwoners maximaal twee kamers verhuren, en slechts in wijken die door de gemeente daarvoor zijn aangewezen. In Parijs mochten huiseigenaren alleen hun tweede huis verhuren. In New York mochten inwoners maximaal één woning tegelijkertijd aanbieden op het toeristenplatform, om te voorkomen dat investeerders massaal huizen zouden opkopen om ze te verhuren via Airbnb.[4] In Nederland is Amsterdam de stad die de meeste regels heeft opgesteld. Inwoners mogen hun woonverblijf voor maximaal 30 nachten per jaar verhuren en dienen elke verhuring te melden bij de gemeente.[5]

In 2018 kwam in het rapport UnFairbnb van Corporate Europe Observatory aan het licht hoe Airbnb en bondgenoten bij de EU lobbyen tegen steden die de wildgroei van deelappartementen willen reguleren.[6][7]

In september 2020 oordeelde het Europees Hof van Justitie dat de lidstaten, en meer bepaald de grotere steden, de verhuur van appartementen en huizen via Airbnb mogen inperken of onderwerpen aan vergunningen.[8]

Jurisprudentie in Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

In maart 2020 oordeelde de rechtbank in Amsterdam in een civiele zaak dat Airbnb in strijd handelde met de Nederlandse wet door het zowel bij huurders als verhuurders in rekening brengen van bemiddelingskosten. Artikel 7:264 BW beschermt huurders tegen ‘dubbele bemiddelingskosten’, ook indien deze door een derde zijn bedongen. De rechtbank verwierp het verweer van Airbnb dat haar diensten onder het Ierse recht vallen, omdat het bedrijf in dat land gevestigd is, waar de wetgeving geen verbod op het dienen van twee heren kent. Hoewel in de algemene voorwaarden van het bedrijf inderdaad het Ierse recht van toepassing is verklaard, staat in diezelfde voorwaarden ook dat wanneer het consumentenrecht van het land van de klant gunstiger voor hem uitpakt, dan die lokale wetgeving wordt gevolgd.[9][10][11]

Zie de categorie Airbnb van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.