Akarova

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Akarova, artiestennaam van Marguerite Acarin (Sint-Joost-ten-Node, 30 maart 1904 - Elsene, 24 juni 1999), was een Belgische avant-garde danseres en kunstenares.

Acarin op 93-jarige leeftijd
Akarova
Buste van de schrijver Charles Plisnier, werk van Akarova

Levensloop[bewerken]

Op dertienjarige leeftijd ging Marguerite Acarin lessen zang, piano en dans volgen. Ze werd een leerlinge van de Émile Jaques-Delcroze en ging vervolgens aan de slag bij het ballet van de Opera in Antwerpen, waar ze kort nadien al opstapte wegens een conflict met de balletmeesteres. In 1922 volgde ze een reeks conferenties van Raymond Duncan, broer van Isadora Duncan, en kwam zo in de avant-garde kunstwereld terecht. Ze ontmoette er de kunstenaar Marcel-Louis Baugniet, met wie ze in 1923 trouwde, en met wie ze ook na hun scheiding in 1928 bleef samenwerken.

Vanaf 1926 gaf Acarin de zang op en verliet ze het klassieke ballet voor de moderne dans, in de stijl van de Ballets Russes, op muziek van onder meer Stravinski en Ravel. Baugniet bedacht de Russisch klinkende artiestennaam Akarova.

Vanaf 1931 was Akarova, op vraag van Henry Van de Velde, lerares dans aan de nieuwe kunsthogeschool La Cambre, naast onder anderen dramaturg Herman Teirlinck en architect Jean-Jules Eggericx.

Van 1935 tot 1939 was Akarova getrouwd met de kunstcriticus en mecenas Louis Lievens. Dankzij hem opende in 1937 de Akarova-zaal, naar een ontwerp van Eggericx, waardoor Akarova totale controle kreeg over de scenografie van haar dansstukken. Sinds 1957 worden er geen opvoeringen meer georganiseerd, maar de zaal in Art Deco-stijl is beschermd sinds 1992.

Vanaf 1937 begon Akarova, die voordien reeds haar kostuums en decors ontwierp, zich toe te leggen op de beeldhouw- en schilderkunst. Na de sluiting van haar theater werd ze voltijds beeldend kunstenares.