Alain Finkielkraut

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Alain Finkielkraut
Alain Finkielkraut
Algemene informatie
Land Polen, Frankrijk
Naam bij geboorte Alain Luc Finkielkraut
Geboortedatum 30 juni 1949
Geboorteplaats Parijs
Werk
Beroep filosoof, radiopresentator, schrijver, professeur des universités, radioproducent, non-fictieschrijver, publicist, criticus
Werkveld intellectueel, ideeëngeschiedenis, moderniteit, onderwijs, politieke filosofie, religie
Werkgever(s) France Culture, École Polytechnique
Functies seat 21 of the Académie française
Studie
Academische graad aggregation of modern literature
Kunst
Stroming Nouveaux philosophes
Beïnvloed door Alexis de Tocqueville, Ernest Renan, Franz Rosenzweig, Hannah Arendt, Emmanuel Levinas, Claude Lévi-Strauss, Charles Péguy, Milan Kundera
Religie
Religie jodendom
Diversen
Prijzen en onderscheidingen officier in het Légion d'honneur, Prix Européen de l'Essai Charles Veillon, Prix de l'essai, honorary doctor of Tel Aviv University, Ridder van het Légion d’Honneur, Prix Combourg-Chateaubriand, Prix Aujourd'hui
De informatie in deze infobox is geheel of gedeeltelijk afkomstig van Wikidata.
Informatie van Wikidata kunt u hier bewerken.
Portaal  Portaalicoon   Filosofie
Alain Finkielkraut door Claude Truong-Ngoc, 2013

Alain Finkielkraut (Parijs, 30 juni 1949) is een Frans filosoof en politiek commentator, van Pools-Joodse origine.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

De belangrijkste invloeden op zijn filosofische beschouwingen zijn de Joodse filosofen Emmanuel Levinas, Leo Strauss en Hannah Arendt. Daarnaast mogen Leszek Kołakowski en Milan Kundera niet onvermeld blijven als invloeden. Hij is zowel bekend vanwege zijn kritiek op de radicale naoorlogse Franse filosofen (onder wie Sartre) als door zijn pessimistische stellingname in het debat over de multiculturele samenleving, dat volgens hem gaat tussen postmoderne cultuurconsumenten (in zijn ogen 'leeghoofden') enerzijds en fanatieke rechtse populisten anderzijds. Deze polariteit is in de plaats gekomen voor de meer traditionele, dat wil zeggen die tussen enerzijds de pleitbezorgers van het Verlichtingsideaal en de liberale staat als strikt neutraal raamwerk voor individuen, ongeacht hun culturele of religieuze afkomst, en anderzijds degenen die in navolging van Herders kritiek op de Verlichting, het van staatswege beschermwaardige, particularistische recht op eigenheid en verscheidenheid beklemtonen.

Op 10 april 2014 werd Finkielkraut verkozen tot lid van de Académie française.

Bibliografie (selectie)[bewerken | brontekst bewerken]

  • Le Nouveau désordre amoureux, met Pascal Bruckner (1977)
  • Le juif imaginaire (1981) (Ned. vert. De imaginaire jood)
  • La Sagesse de l'amour (1984)
  • La Défaite de la pensée (1987) (Ned. vert. De ondergang van het denken (1988))
  • Le Mécontemporain : Péguy, lecteur du monde moderne (1991)
  • La mémoire vaine (1992) (Ned. vert. Zinloze herinnering)
  • L'humanité perdue (1996) (Ned. vert. De verloren beschaving)
  • L'Ingratitude, conversation sur notre temps (1999) (Ned. vert. Ondankbaarheid. Een gesprek over onze tijd (2000))
  • Une voix vient de l'autre rive (2000)
  • L'imparfait du présent. Pièces brèves (2002)
  • Au nom de l'Autre : Réflexions sur l'antisémitisme qui vient (2003)
  • Les battements du monde, met Peter Sloterdijk (2003) (Ned. vert. De hartslag van de wereld (2005))
  • "Les juifs face à la religion de l'humanité", Le Débat, nº131, september-oktober 2004, p. 13-19
  • Nous autres, modernes : Quatre leçons, Éditions Ellipses, 2005 - Prix Guizot-Calvados 2006
  • Ce que peut la littérature van Alain Finkielkraut, met Mona Ozouf, Pierre Manent en Suzanne Julliard, éd. Stock, coll. « Les Essais », octobre 2006, ISBN 978-2-234-05914-6
  • Entretiens sur la laïcité, met Benny Lévy, Verdier, 2006
  • Qu'est-ce que la France : une série d'entretiens avec des intellectuels français sur la France, l'identité française, la question de la nation et de post-national, Stock, 2007
  • La Querelle de l'école, Stock, 2007
  • Philosophie et modernité, École Polytechnique, 2008
  • Un cœur intelligent, Stock/Flammarion, 2009 ISBN 978-2-234-06259-7, prix de l’essai de l’Académie française 2010
  • « Pour une décence commune » in Regards sur la crise. Réflexions pour comprendre la crise… et en sortir, ouvrage collectif dirigé par Antoine Mercier avec Alain Badiou, Miguel Benasayag, Rémi Brague, Dany-Robert Dufour, Élisabeth de Fontenay…, Paris, Éditions Hermann, 2010.
  • L’Explication, conversation avec Aude Lancelin, met Alain Badiou, Nouvelles Éditions Lignes, 2010.
  • L'interminable écriture de l'Extermination, (dir. Alain Finkielkraut, transcription des émissions Répliques de France Culture, Stock, 2010.
  • Et si l'amour durait, Stock, 2011
  • L'identité malheureuse, Stock, 2013 (Ned. vert. Ongelukkige identiteit (2004))
  • La Seule Exactitude, Stock, 2015, ISBN 978-2234078970
  • En terrain miné, met Élisabeth de Fontenay, Stock, 2017 ISBN 978-2234083424
  • Des animaux et des hommes, Stock, 2018.
  • À la première personne, Gallimard, 2019, ISBN 9782072853197

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]