Amin Maalouf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Amin Maalouf
Amin Maalouf, 2013
Amin Maalouf, 2013
Algemene informatie
Geboren 25 februari 1949
Geboorteplaats Beiroet
Land Vlag van Libanon Libanon
Beroep schrijver
Werk
Jaren actief 1983-
Onderscheidingen Prix Goncourt (1993), Orde van de Ceder (2013)
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Amin Maalouf (Arabisch: أمين معلوف ['amīn maʕlūf]) (Beiroet, 25 februari 1949) is een Frans-Libanees schrijver en voormalig journalist.

Levensloop[bewerken]

Malouf is geboren in Beirout, brengt zijn eerste levensjaren door in Egypte en groeide op in Libanon. Zijn vader was een bekend journalist en ook dichter en schilder. Hij stamde uit een in de 19de eeuw tot het protestantse presbyterianisme bekeerde familie. Zijn moeder komt uit een Franstalige maronitische familie met wortels in Istanbul. Amin gaat naar een Franstalige jezuïetenschool, het Notre-Dame de Jamhour college (zijn drie zussen gingen naar de nonnenschool van Besançon). Hij studeerde sociologie en economie aan de katholieke Université Saint-Joseph en ontmoet aldaar Andrée met wie hij in 1971 trouwde. Hij ging werken als journalist.

In 1976, bij het begin van de Libanese Burgeroorlog emigreerden ze naar Frankrijk. Na het succes van zijn boek Rovers, christenhonden, vrouwenschenners: de kruistochten in Arabische kronieken (1983) stopte hij met journalistiek en ging voltijds schrijven. In 1993 werd kreeg hij de Prix Goncourt voor zijn boek De rots van Tanios. In zijn essay Moorddadige identiteiten (1998) pleitte hij voor het recht om tot meerdere culturen te behoren.[1] Zijn familiekroniek Oorsprong (2004) werd bekroond de Prix Méditerranée. In 2009 schreef hij het libretto voor de opera L'amour de loin van de Finse componiste Kaija Saariaho. Datzelfde jaar stelde hij in het essay De ontregeling van de wereld dat integratie wederzijdse inspanningen vergt.[2] Zijn werk is vertaald in meer dan 40 talen.

Maalouf verwierf eredoctoraten aan de Katholieke Universiteit Leuven, de Amerikaanse Universiteit van Beiroet (Libanon), de Rovira i Virgili Universiteit (Spanje), en de Universiteit van Évora (Portugal). Op 23 juni 2011 werd hij als eerste Libanees opgenomen in de prestigieuze Académie française op de plaats van de cultureel antropoloog Claude Lévi-Strauss die in 2009 overleed.[3] In 2013 verleende de Libanese president Michel Sleiman hem de Orde van de Ceder.[4]

Bibliografie
Jaar Titel Vertaling Uitgeverij ISBN Opmerkingen
1983 Les Croisades vues par les Arabes Rovers, christenhonden, vrouwenschenners: de kruistochten in Arabische kronieken Rainbow, 1992
1986 Léon l'Africain De geograaf van de paus: Leo Africanus De Geus, 2006
1988 Samarcande Samarkand : een speurtocht naar het manuscript van de Roebaijjat Kwadraat, 1991
1991 Les Jardins de lumière De tuinen van het licht Kwadraat, 1992
1993 Le Premier Siècle après Béatrice Eeuwig zonder vrouwen De Geus, 2005 Vertaling Eef Gratama
1993 Le Rocher de Tanios De rots van Tanios De Geus, 2008 Prix Goncourt Vertaling Eef Gratema
1996 Les Échelles du Levant De poorten van de Levant Arena, 1997
1998 Les Identités meurtrières Moorddadige identiteiten - een betoog tegen zinloos geweld Arena (1999) essay
2000 Le Périple de Baldassare De omzwervingen van Baldassare : 1666 - het jaar van de antichrist De Geus (2003)
2004 Origines Oorsprong, een familiekroniek De Geus, 2005 Prix Méditerranée Vertaling Eveline van Hemert
2009 Le Dérèglement du monde De ontregeling van de wereld De Geus, 2010 essay
2012 Les Desorientés De ontheemden De Geus, 2015 vertaling Marianne Gossije
2017 Un fauteuil sur la Seine
2019 Le naufrage des civilisations