Anilazine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Anilazine
Structuurformule en molecuulmodel
Anilazin.svg
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
C9H5Cl3N4
IUPAC-naam 4,6-dichloor-N-(2-chloorfenyl)-1,3,5-triazin-2-amine
Molmassa 275,52 g/mol
SMILES
Clc1nc(nc(Cl)n1)Nc2ccccc2Cl
CAS-nummer 101-05-3
EG-nummer 202-910-5
Beschrijving Witte tot lichtbruine kristallen
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Schadelijk Milieugevaarlijk
Waarschuwing
H-zinnen H315 - H319 - H410
EUH-zinnen geen
P-zinnen P273 - P305+P351+P338 - P501
EG-Index-nummer 613-053-00-5
LD50 (ratten) oraal 4570 mg/kg
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur wit tot lichtbruin
Dichtheid 1,7 g/cm³
Smeltpunt 159-160 °C
Kookpunt (ontbindt) °C
Oplosbaarheid in water (20°C) 0,008 g/L
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Anilazine (ISO-naam) is een verouderd fungicide uit de groep van triazineverbindingen. Het werd rond 1955 geïntroduceerd. Het was ontwikkeld door de Ethyl Corporation.[1] Handelsnamen van de stof waren onder andere Dyrene en Zinochlor.

Anilazine heeft een breed werkingsspectrum. Het werd vooral gebruikt voor de bestrijding van schimmels op grasland en gazons, maar ook op tomaten, aardappelen, sierplanten en verschillende groenten.

In de meeste westerse landen wordt het niet meer gebruikt. In de Verenigde Staten werd het in 1992 vrijwillig uit de markt genomen; niet omdat het product onveilig was maar vanwege de hoge kosten om een nieuwe toelating te verkrijgen van de stof, waarvan de octrooibescherming inmiddels voorbij was.[2] Ook in de Europese Unie is anilazine niet meer toegelaten.

Externe links[bewerken]

Zie ook[bewerken]