Arie Storm

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Arie Storm
Storm (2018)
Algemene informatie
Volledige naam Arie Storm
Geboren 20 juli 1963
Geboorteplaats Den Haag
Land Nederland
Beroep schrijver en literatuurcriticus
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Arie Storm (Den Haag, 20 juli 1963) is een Nederlands schrijver en literatuurcriticus. Hij debuteerde in 1994 met de roman Hémans duik, die vervolgens werd genomineerd voor de Debutantenprijs. Tegenwoordig schrijft hij voor Het Parool, Vrij Nederland en Propria Cures. Vroeger publiceerde hij ook in Bzzlletin en Snoecks Almanak. Hij was van 2007 tot 2014 te horen als literatuurrecensent in de TROS Nieuwsshow op NPO Radio 1 (zaterdagmorgen rond half 11).[1] Ook heeft Storm werk vertaald van onder anderen John Banville, Peter Ackroyd en James Wood.

Typerend voor de romans van Storm is dat allerlei figuren uit de literaire wereld er nauwelijks vermomd in optreden, waardoor zijn romans kenmerken van een sleutelroman krijgen. Criticus Joost de Vries van De Groene Amsterdammer noemde Luisteren hoe huizen ademen een van de ongewoonste romans van het jaar 2013. Deze roman is in twee delen verdeeld. In het eerste is de verteller August Voois, schrijver en recensent die kortstondig werkzaam is aan een universiteit. In het tweede deel is een ik-verteller aan het woord die betoogt dat het eerste deel slechts fictie is. De Vries stoorde zich aan de negatieve typering van de collega's van Storm bij het toenmalige radioprogramma Tros Nieuwsshow, met name van presentator Mieke van der Weij, maar de tekening van de liefde in het gezin van Voois achtte hij intiem en overtuigend. De recensent Storm is volgens De Vries 'borderline corrupt': zo zou Storm standaard een lagere waardering uitdelen aan auteurs met commercieel succes en een hogere aan auteurs die door zijn bij een uitgeverij werkzame vrouw geredigeerd waren.[2]

De roman Een diadeem van dauw uit 2017 staat volgens criticus Rob Schouten van Trouw in het teken van de dood. De roman staat in het teken van het overlijden van de vader August Voois, de ik-verteller, en de zelfmoord van twee bekenden, een studievriend in wie Schouten Joost Zwagerman herkende en een dichter annex radio-interviewer waarin Schouten Wim Brands geportretteerd zag. Volgens Schouten vertoont het oeuvre van Storm een merkwaardige discrepantie in de duidelijk autobiografische aard ervan en de nadruk op fictie als maatstaf. Schouten ziet als kracht van het schrijverschap van Storm dat tal van clichés over schrijven en de aard van een schrijver onbeschaamd opgelepeld worden. Hij noemde de roman dan ook 'het zoveelste navelstaarderige verhaal van Storm over een schrijver die zijn eigen schrijverij onder de loep neemt.'[3]

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

  • Hémans duik (1994)
  • Hemellicht (1997)
  • De ongeborene (2001)
  • Afgunst (2003)
  • Gevoel (2004)
  • De X-files van de literatuur (2005)
  • De bruid en de kogel (2007)
  • Het onontkoombaar eigene van de Nederlandse literatuur (2009)
  • Luisteren hoe huizen ademen (2013)
  • Het schrijven van een roman (2014)
  • Maans stilte (2015)
  • Het laatste testament van Frans Kellendonk (2015)
  • Een diadeem van dauw (2017)
  • Het horrortheater van de Nederlandse literatuur (2019)
  • List en leed (2019)

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]