Bacitracine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bacitracine
Bacitracin A.svg
(4R)-4-[(2S)-2-({2-[(1S)-1-amino-2-methylbutyl]- 4,5-dihydro-1,3-thiazol-5-yl}formamido)-4-methylpentaanamido]-4-{[(1S)- 1-{[(3S,6R,9S,12R,15S,18R,21S)- 18-(3-aminopropyl)-12-benzyl-15-(butan-2-yl)-3-(carbamoylmethyl)- 6-(carboxymethyl)-9-(1H-imidazol-5-ylmethyl)-2,5,8,11,14,17,20- heptaoxo-1,4,7,10,13,16,19-hepta-azacyclopentacosan-21-yl]carbamoyl}- 2-methylbutyl]carbamoyl}butaanzuur
Farmaceutische gegevens
Uitscheiding nvt
Gebruik
Geneesmiddelengroep Antibiotica
Toediening Lokaal
Databanken
CAS-nummer 1405-87-4
PubChem 439542
DrugBank DB00626
Farmacotherapeutisch Kompas Hydrocortison/Colistine/Bacitracine
Chemische gegevens
Formule C66H103N17O16S
Molaire massa 1422,69 g/mol
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Bacitracine is een antibioticum dat vanwege de bijwerkingen alleen nog plaatselijk wordt toegepast. Het is vooral effectief tegen gram-positieve kokken.

Achtergrond[bewerken]

Bacitracine werd in 1943 ontdekt. Het bestaat uit een mengsel van polypeptiden; de belangrijkste daarvan is Bacitracine A. en wordt geproduceerd door de Bacillus subtilis, stam Tracy (vandaar de naam). De dosis wordt uitgedrukt in eenheden, 1E komt over een met 26 microgram.

Werking[bewerken]

Bacitracine verhindert de opbouw van de celwand in bacteriën, met name in stafylokokken, Neisseria gonorrhoeae, Haemophilus influenzae en Treponema pallidum.

Toepassing[bewerken]

In het verleden is Bacitracine parenteraal (bij voorbeeld per infuus) toegediend, maar vanwege de ernstige nierfunctiestoornissen die hier het gevolg van waren, wordt het middel alleen nog plaatselijk toegepast bij infecties van de huid-, het oog of het oor. In Nederland wordt het in combinatie met hydrocortison en andere antibiotica toegepast bij chronische middenoorontsteking. Het gebruik bij kortdurende ontstekingen van de gehoorgang wordt ontraden.

Bijwerkingen[bewerken]

Bij plaatselijke toepassing in zalf of druppels treedt zelden overgevoeligheid op. Bij systemische toediening is er gevaar voor nierinsufficiëntie.