Benedictus Jozef Labre

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Santa Maria dei Monti
De heilige Benedictus Jozef Labre

Benedictus Jozef Labre (Benoît Joseph Labre) (Amettes, 25 maart 1748Rome, 16 april 1783) is een heilige van de Katholieke Kerk.

Labre was de oudste van vijftien kinderen en groeide op in een bemiddeld gezin. Hij volgde lessen latijn bij een oom die priester was, maar zijn slechte schoolresultaten sloten de beoogde priesteropleiding uit. Hij probeerde tevergeefs bij verschillende kloosterordes toe te treden. Door zijn zwakke gezondheid en angstaanvallen werd hij achtereenvolgens geweigerd bij de cisterciënzers en de trappisten. Toen dat niet lukte besloot hij "vagebond van God" te worden. Na een pelgrimstocht van zeven jaar langs verschillende bedevaartsoorden kwam hij in 1777 in Rome aan.[1] De rest van zijn leven besteedde hij aan bedelen. Hij stierf, ongeveer 35 jaar oud, op de trappen van de Santa Maria ai Monti in Rome. In die kerk is een monumentaal grafmonument voor hem neergezet dat nu zelf het doel is van verering en bedevaarten.

Benedictus Labre wordt uitgebeeld met een bebaard gezicht. Zijn kleren zijn gescheurd en hij draagt een bedelnap. Hij drukt een kruisbeeld tegen zijn borst. Soms heeft hij een rozenkrans om zijn nek, of wordt hij afgebeeld met sint-jakobsschelpen, die symbool staan voor pelgrims. Benedictus werd heilig verklaard in 1881. In de 20e eeuw werden in Nederland huizen voor de opvang en re-integratie van daklozen soms Labrehuis genoemd, onder andere in Utrecht.

Zijn feestdag is op 16 april, zijn sterfdag.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Benoît Joseph Labre van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.