Chandrayaan-2

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Chandrayaan-2
Chandrayaan-2 Mission Overview.jpg
Organisatie ISRO
Missienaam Chandrayaan-2
Lanceringsdatum 22 juli 2019
Lanceerbasis Satish Dhawan Space Centre
Draagraket GSLV mkIII
Massa 3877 kilogram
Doel onderzoek naar de Maan met behulp van lander, rover en orbiter
Baan om hemellichaam Maan 20 augustus 2019
Landing hemellichaam Maan 6 september 2019 20-21 u UTC
contact ging kort tevoren verloren
Portaal  Portaalicoon   Heelal

Chandrayaan-2 is een onbemande maanlandermissie van het Indiase ruimteagentschap ISRO die op 22 juli 2019 is gelanceerd. De lancering is met succes volbracht vanaf het Satish Dhawan Space Centre met een GSLV mkIII-raket; de krachtigste raket van de ISRO.[1] Chandrayaan 2 is de opvolger van de Chandrayaan-1-missie uit 2009.

Chandrayaan-2 animatie van de missie
Baan van de maansonde Chandrayaan-2, positie op 20 augustus 2019

Achtergrond[bewerken]

Chandrayaan 2 bestaat uit drie hoofdmodules:

  • Een orbiter die de communicatie met de aarde bewerkstelligt.
  • Een maanlander genaamd Vikram (velours)
  • Een maanwagentje genaamd Pragyan (wijsheid)

De gezamenlijke massa van de modules is 3877 kilogram bij de lancering.

De orbiter zal zo’n 100 kilometer boven het maanoppervlak cirkelen. Van daaruit zal deze de data van de lander en de rover ontvangen en doorsturen naar de aarde.

Vikram zal als alles goed gaat als eerste ruimtevaartuig ooit in de buurt van de zuidpool van de maan landen. Na de maanlanding zal een klein maanwagentje de lander verlaten en over het maanoppervlak rijden. Deze rover zal onderzoek naar de chemische samenstelling van het maanoppervlak doen.

Missieverloop[bewerken]

Lancering[bewerken]

De lancering geschiedde met een GSLV-MkIII. Dat is de krachtigste draagraket die de ISRO anno 2019 heeft maar is een relatief lichte raket. Qua kracht is deze vergelijkbaar met de Sojoez en de Delta II en ontworpen met het doel satellieten naar een geostationaire overgangsbaan te lanceren (GTO).

De lancering stond voor 14 juli 2019 gepland, maar werd 56 minuten voor het geplande lanceermoment afgeblazen nadat er een technisch mankement was geconstateerd.[2] De nieuwe lanceerdatum werd vastgesteld op 22 juli, 09:13 UTC en met succes uitgevoerd.[3]

Trans-Lunar Injection[bewerken]

De sonde werd via een laag energetisch traject naar de maan gebracht. Dat wil zeggen dat de sonde in een concentrische elliptische baan om de aarde werd gebracht (vergelijkbaar met GTO) waarvan het apogeum telkens werd vergroot tot deze de baan van de maan doorkruiste en door de zwaartekracht van de maan in een baan om dat hemellichaam werd getrokken. Deze methode duurde zo’n 50 dagen en kostte veel minder energie dan een rechtstreekse vlucht waardoor een betrekkelijk lichte draagraket volstond. De versnelling die nodig was om in het zwaartekrachtveld van de maan te komen (Trans-Lunar Injection) gebeurde op 13 augustus 20:51 UTC.[4] Op 20 augustus 03:32 UTC werd met een afremprocedure Chandrayaan-2 in een baan om de maan gebracht.[5].

Landing mogelijk volbracht maar contact verloren[bewerken]

Op 2 september werd de lander losgekoppeld van het moederschip, de zachte landing was voorzien op 6 september tussen 20 en 21 uur UTC [6] De afdaling ging tot op 2,1 kilometer boven het maanoppervlak volgens planning. Op de telemetrie was daarna te zien dat het traject van Vikram afweek van het geplande traject. Daarna ging de communicatie met Vikram verloren. Twee dagen later meldde de ISRO dat de lander was gezien op infrarood-foto’s die de Chandrayaan 2-orbiter had gemaakt. Men blijft nog minimaal 14 dagen proberen contact met de lander te krijgen.[7] De Lunar Reconnaissance Orbiter maakte op 17 september detailopnamen van de landingsplaats, maar kon de lander niet lokaliseren. Op 14 oktober is een tweede opname gepland met betere lichtomstandigheden. [8]