Chantal Mouffe

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Chantal Mouffe
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonsgegevens
Geboren Charleroi, 1943
Land Vlag van België België, Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Oriënterende gegevens
Beïnvloed door Baruch Spinoza, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein[1], Antonio Gramsci, Michel Foucault, John Rawls, Slavoj Žižek[2]
Beïnvloedde Thomas Decreus[3], Jeremy Corbyn, Mathias Lievens & Stefan Rummens[4]
Functies
professor politieke theorie Centre for the Study of Democracy (Universiteit van Westminster)
Portaal  Portaalicoon   Filosofie

Chantal Mouffe (Charleroi, 17 juni 1943) is een Belgische politicologe en filosofe gespecialiseerd in de politieke theorie. Ze is professor aan de Universiteit van Westminster. Ze staat voor een radicale democratie vanuit het idee dat conflict en verschil de basis vormen voor een gezonde politieke cultuur.[1] Populisme en extreemrechts ziet ze als het resultaat van de hang naar consensus die fundamentele tegenstellingen miskent.[2]

Levensloop[bewerken]

Mouffe werd geboren in Charleroi en ging filosofie studeren aan de Katholieke Universiteit Leuven. Ze ging verder studeren in Parijs bij de structuralist-marxist Louis Althusser en trok daarna naar de derde wereld.[5] In 1985 schreef samen met haar collega en partner Ernesto Laclau het boek Hegemony and Socialist Strategy. Hun denken wordt omschreven als postmarxistisch, aangezien zij beide politiek actief waren in de sociale- en studentenbeweging in de jaren zestig (en Mouffe vooral in de tweede feministische golf). Laclau en Mouffe verwierpen het historisch determinisme binnen het marxisme van Althusser en Nicos Poulantzas.[5] In plaats van de klassenstrijd als het cruciaal politiek antagonisme pleitten ze onder invloed van Antonio Gramsci voor een radicale democratie in de vorm van een antagonistisch pluralisme waarbinnen conflicten niet ontkend worden, maar elk antagonisme op een positieve manier geuit kan worden.[1] Volgens hen dreigt het liberalisme te vergeten dat "...there is no possibility of society without antagonism".

Mouffe werkte aan de Amerikaanse Harvard-universiteit, Cornell-universiteit, Berkeley-universiteit en Princeton-universiteit en het Franse Centre national de la recherche scientifique en Collège International de Philosophie.[1] In februari 2019 kreeg ze een eredoctoraat van de KU Leuven op voordracht van professoren Mathias Lievens & Stefan Rummens.[6][4]

Publicaties[bewerken]

  • 1985: Hegemony and Socialist Strategy (met Ernesto Laclau)
  • 1993: The Return of the Political (Londen, Verso)
  • 1994: Le politique et ses enjeux : pour une démocratie plurielle (Paris, La Découverte/MAUSS)
  • 1999: Challenge of Carl Schmitt
  • 2000: The Democratic Paradox
  • 2005: On the Political (Nederlandse vertaling: Over het politieke 2008)
  • 2013: Agonistics. Thinking the world politically
  • 2018: For a Left Populism