Chinese waterkastanje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Zie artikel waternoot, ook wel Indische of Europese waterkastanje genoemd.
Waterkastanje
Waterkastanje
Waterkastanje
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: Eenzaadlobbigen
Clade: Commeliniden
Orde: Poales
Familie: Cyperaceae (Cypergrassenfamilie)
Geslacht: Eleocharis (Waterbies)
Soort
Eleocharis dulcis
(Burm.f.) Trin. ex Hensch. (1833)
Chinese waterkastanje
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De Chinese waterkastanje (Eleocharis dulcis, synoniemen E. equisetina, E. indica, E. plantaginea, E. plantaginoides, E. tuberosa, E. tumida) is een waterbies die behoort bij de cypergrassen. De Chinese waterkastanje wordt geteeld voor zijn eetbare wortelknollen. Het heeft buisvormige, bladloze groene stengels, die tot ongeveer 1,5 meter hoog worden. De plant groeit in moerassen in de modder onder water.

Gebruik[bewerken]

De kleine, ronde knollen worden onder de naam waterkastanje als een groente gebruikt. De knollen hebben helder wit vlees en kunnen rauw worden gegeten, licht gekookt of gegrild, en zijn vaak ingemaakt. Het is een veel gebruikt ingrediënt in Chinese gerechten maar het wordt meestal rauw gegeten, soms gezoet. Het kan ook vermalen worden tot bloem dat wordt gebruikt voor het maken van waterkastanjetaart en is vaak onderdeel van dimsumgerechten. Ze zijn ongewoon als groenten door de blijvende knapperigheid, zelfs na het koken of in blik, omdat de celwanden kruiswijs verbonden zijn en versterkt met bepaalde fenolen. Deze eigenschap wordt gedeeld met de wortel van de heilige lotus.

De knollen zijn rijk aan koolhydraten (ongeveer 90 procent van het drooggewicht), en met name zetmeel (ongeveer 60 procent van het drooggewicht), en zijn ook een goede bron van voedingsvezels, riboflavine, vitamine B6, kalium, koper en mangaan.