Double Indemnity

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Double Indemnity
Bloedgeld
Openingstitels
Openingstitels
Regie Billy Wilder
Producent Buddy G. DeSylva
Joseph Sistrom
Scenario Billy Wilder
Raymond Chandler
James M. Cain (roman)
Hoofdrollen Fred MacMurray
Barbara Stanwyck
Edward G. Robinson
Muziek Miklós Rózsa
Montage Doane Harrison
Cinematografie John F. Seitz
Distributie Paramount Pictures
Première 24 april 1944
Genre Film noir
Speelduur 107 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 9800.000
Opbrengst $ 5.000.000
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Film noir

Double Indemnity is een Amerikaanse film noir uit 1944 onder regie van Billy Wilder. Het scenario is gebaseerd op de gelijknamige misdaadroman uit 1935 van James M. Cain. De titel verwijst naar een clausule in een verzekeringspolis die voorziet dat de maatschappij een meervoud van het in het contract vernoemde bedrag zal uitbetalen in geval van een dood door ongeluk. Algemeen beschouwd als een klassieker, wordt Double Indemnity vaak aangehaald als een paradigmatische film noir en een standaard voor de films die volgden in dat genre.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film gaat over Walter Neff, een verzekeringsagent, die valt voor de schoonheid van de reeds getrouwde Phyllis Dietrichson. De gevoelens zijn wederzijds. Samen beramen ze een snood plan om meneer Dietrichson, Phyllis' echtgenoot, om te brengen en zodoende al het geld van zijn levensverzekering te incasseren. Het plan lijkt waterdicht. Lijkt...

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
MacMurray, Fred Fred MacMurray Walter Neff
Stanwyck, Barbara Barbara Stanwyck Phyllis Dietrichson
Robinson, Edward G. Edward G. Robinson Barton Keyes
Hall, Porter Porter Hall Mijnheer Jackson
Heather, Jean Jean Heather Lola Dietrichson
Powers, Tom Tom Powers Mijnheer Dietrichson
Barr, Byron Byron Barr Nino Zachetti
Gaines, Richard Richard Gaines Edward S. Norton jr.
Bonanova, Fortunio Fortunio Bonanova Sam Garlopis
Philliber, John John Philliber Joe Peters

Prijzen[bewerken]

De film werd in 1945 genomineerd voor de Oscar voor beste film, maar die prijs ging naar Going My Way. Het verhaal is gebaseerd op een misdaad in 1927 begaan door een vrouw uit Queens en haar minnaar. Ruth (Brown) Snyder overtuigde haar vriend Judd Gray om haar echtgenoot te doden nadat ze deze een grote "double indemnity" levensverzekering had laten afsluiten. De moordenaars werden vlug gevat.

Invloed[bewerken]

Billy Wilders klassieke verfilming van James M. Cains boek wordt genoemd als de ultieme film noirthriller uit de jaren 40. Het in beeld brengen van het verhaal werd toevertrouwd aan de ervaren cameraregisseur John F. Seitz, die tevoren al Sullivan's Travels en This Gun For Hire had gefilmd. Samen met de artistieke leiders Hans Dreier en Hal Pereira bepaalde hij grotendeels de sfeer van de film door gebruikmaking van grote contrasten, donker gelaten hoeken binnen het beeldkader, en een complex schaduwspel. Het consequente gebruik van sterk contrasterende verlichting, spaarzaam verlichte locaties en schachten van diffuus licht die door sigarettenrook of door de jaloezieën van een raam binnenvielen gaf de film een bijzonder expressieve en donkere kwaliteit, die nog benadrukt werd door toepassing van een monochroom kleurenschema. Dit paste perfect bij het grimmige verhaal en droeg sterk bij aan de spanning. Seitz' werk was zo effectief dat het werd genomineerd voor een Oscar en het zou de films noirs in het volgende decennium nog sterk beïnvloeden.

Externe link[bewerken]