Elektrische veldsterkte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Elektrische veldsterkte is een natuurkundige grootheid waarmee de sterkte van een elektrisch veld in een punt wordt aangeduid. Elektrische veldsterkte is een vectorgrootheid, met andere woorden het heeft behalve een grootte ook een richting. Elektrische veldsterkte wordt in het SI-stelsel uitgedrukt in volt per meter (V/m) of in newton per coulomb (N/C).

Definitie[bewerken | brontekst bewerken]

De elektrische veldsterkte in een punt van een elektrisch veld is gedefinieerd als de kracht die een eenheidslading in dat punt ondervindt. Er geldt dus;

.

Daarin is:

  • de elektrische veldsterkte in N/C;
  • de elektrische kracht in N;
  • de lading van het deeltje in C.

Homogene elektrische velden[bewerken | brontekst bewerken]

Homogene elektrische velden zijn velden waarin de veldsterkte overal even groot is en dezelfde richting heeft.

In een homogeen elektrisch veld tussen twee evenwijdige platen is de elektrische veldsterte overal hetzelfde en staat loodrecht op de platen in de richting van afname van de elektrische potentiaal. De grootte kan volgt berekend worden:

Daarin is:

  • de elektrische veldsterkte in V/m
  • de absolute waarde van het potentiaalverschil of de spanning tussen de platen, in V
  • de afstand tussen de platen, in m

Wisselende velden[bewerken | brontekst bewerken]

Wanneer de spanningsbron een wisselende spanning genereert, ontstaat een dynamisch veld. De veldsterkte kan nu worden uitgedrukt als:

  • maximale waarde (piekwaarde)
  • gemiddelde waarde - bij pure wisselspanning bedraagt deze 0 (nul) V/m
  • effectieve (rms) waarde (de wortel uit de gemiddelde waarde van het kwadraat)

Voorbeelden: veldsterkte van zenders bij storing (grens: 1 V/m of 10 V/m), bij ontvangstcontrole (µVm−1).