Elektrische veldsterkte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Elektrische veldsterkte is een natuurkundige grootheid waarmee de sterkte van een elektrisch veld in een punt wordt aangeduid. Elektrische veldsterkte is een vectorgrootheid, met andere woorden het heeft behalve een grootte ook een richting. Elektrische veldsterkte wordt in het SI-stelsel uitgedrukt in volt per meter (V/m) of in newton per coulomb (N/C).

Definitie[bewerken]

De elektrische veldsterkte E in een punt van een elektrisch veld is gedefinieerd als de kracht die een eenheidslading in dat punt ondervindt. Er geldt dus;

.

Daarin is:

  • de elektrische veldsterkte in N/C;
  • de elektrische kracht in N;
  • de lading van het deeltje in C.

Homogene elektrische velden[bewerken]

Homogene elektrische velden zijn velden waarin de veldsterkte overal even groot is en dezelfde richting heeft. In een homogeen elektrisch veld kan de elektrische veldsterkte E als volgt berekend worden:

.

Daarin is:

  • de elektrische veldsterkte in V/m
  • het potentiaalverschil of de spanning in V
  • de afstand tot de plaat in m

Wisselende velden[bewerken]

Wanneer de spanningsbron een wisselende spanning genereert, ontstaat een dynamisch veld. De veldsterkte kan nu worden uitgedrukt als:

  • maximale waarde (piekwaarde)
  • gemiddelde waarde - bij pure wisselspanning bedraagt deze 0 (nul) V/m
  • effectieve (rms) waarde (de wortel uit de gemiddelde waarde van het kwadraat)

Voorbeelden: veldsterkte van zenders bij storing (grens: 1 V/m of 10 V/m), bij ontvangstcontrole (µVm−1).