Ethel Merman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ethel Merman
Merman in 1967
Merman in 1967
Algemene informatie
Volledige naam Ethel Agnes Zimmermann
Geboren 16 januari 1908
Overleden 15 februari 1984
Land Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1930 - 1982
Beroep Actrice
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Let Me Call You Sweetheart (1932)
You Try Somebody Else (1932)
Time on My Hands (1932)

Ethel Merman (Astoria, 16 januari 1908New York City, 15 februari 1984) was een Amerikaans actrice en zangeres. Ze is voornamelijk bekend als musicalster.

Biografie[bewerken]

Merman werd geboren Ethel Agnes Zimmermann als dochter van Edward Zimmermann (1879-1977) en Agnes Gardner (1883-1974). Ze werd opgevoed volgens de regels van de Nederlandse Hervormde Kerk terwijl zijn vrouw presbyteriaanse was. Na hun huwelijk bekeerden ze zich tot de Episcopaalse Kerk. Nadat Ethel in 1924 afstudeerde begon ze te werken als stenografe, werd ze secretaresse en begon ze ook op te treden in nachtclubs. In deze tijd besloot ze dat Zimmermann een te lange artiestennaam was en verkortte deze naar Merman.

Ze zong in de zaak Les Ambassadeurs en werd daar bevriend met Jimmy Durante. In 1930 kon ze Ruth Etting vervangen in de film Follow the leader, waar Ed Wynn en Ginger Rogers de hoofdrollen speelden. Op 14 oktober 1930 begon de musical Girl Crazy die 272 voorstellingen lang liep en waar Merman Kate Fothergill speelde. Tijdens deze periode speelde ze ook in enkele kortfilms waar ze meestal zong. In 1934 speelde ze in de film We're not dressing. Ondanks het samenwerken met een indrukwekkende cast als Bing Crosby en Carole Lombard was ze niet tevreden over de ervaring, zeker niet toen ze bij de première moest vaststellen dat een scène waarin zij zong uit de film geknipt werd. Eind november 1934 begon de musical Anything Goes op Broadway, dit werd haar echte doorbraak. In 1936 werd er ook een film gemaakt van de musical, maar Bing Crosby wilde dat zijn vrouw Dixie Lee de rol kreeg die Merman met verve had vertolkt. Toen Lee uiteindelijk toch niet mee kon doen werd de rol aan Merman aangeboden. Ook deze filmervaring was niet wat ze gehoopt had. De aandacht lag op Bing Crosby en Merman speelde eigenlijk maar een bijrol.

In 1940 trouwde ze met William Smith, maar na twee maanden vroeg ze al de scheiding aan. Later vertelde ze dat ze op haar huwelijksnacht al wist dat het niet goed zat. Kort daarna ontmoette ze Robert D. Levitt, waarmee ze in 1941 nog geen twee maanden nadat de scheiding uitgesproken werd mee trouwde. Ze kregen twee kinderen en het koppel ging uit elkaar in 1952 door het overmatig drankgebruik van Levitt. In 1946 speelde ze de hoofdrol in de musical Annie get your gun. De musical liep drie jaar en had bijna 1200 voorstellingen. Tijdens deze periode nam Merman slechts twee vakanties en miste twee voorstellingen door ziekte. Bij de verfilming in 1950 kreeg Judy Garland de voorkeur op Merman, al werd zij uiteindelijk ook vervangen door Betty Hutton.

Merman in de trailer van There's No Business Like Showbusiness.

Voor haar rol in de musical Call me Madam kreeg ze een Tony Award. Deze keer kreeg ze ook de filmrol en won voor dezelfde rol ook nog een Golden Globe Award. In 1954 speelde ze matriarch van de zingende familie Donahue in de film There's No Business Like Showbusiness. In 1953 was Merman met Robert Six getrouwd, de baas van luchtvaartmaatschappij Continental Airlines. Merman wilde een huisvrouw worden, maar dat was niet naar de zin van Six die wou dat Merman in de schijnwerpers bleef staan als extra reclame voor zijn bedrijf. Ze aanvaardde de hoofdrol voor de musical Happy Hunting en werd genomineerd voor een Tony, maar verloor deze aan Judy Holliday.

In 1959 opende de musical Gypsy, waar ze Rose Hovick speelde. Ze kreeg goede kritieken en werd opnieuw genomineerd, maar verloor deze aan haar goede vriendin Mary Martin die in The Sound of Music speelde. Nadat bekend werd dat haar man een affaire had met televisieactrice Audrey Meadows scheidde Merman van hem. Tijdens de 702 voorstellingen van Gypsy kwam regisseur Mervyn LeRoy vaak kijken en hij verzekerde Merman dat ze ook in de filmaanpassing mocht spelen, echter kreeg Rosalind Russell de rol uiteindelijk. Voor Merman was dit één van de grootste teleurstellingen uit haar carrière. In 1963 speelde ze in de succesvolle film It's a Mad, Mad, Mad, Mad World en in 1965 in de flop The Art of Love. Ze verscheen ook op televisie in variétéshows, talkshows en series. In 1964 trouwde ze met acteur Ernest Borgnine, maar na 32 dagen vroeg ze de scheiding aan. Borgnine vertelde later dat hij van de 32 dagen huwelijk er 21 met haar geruzied had. Merman wees een rol af in de musical Hello, Dolly maar na zes jaar nam ze de rol toch aan en won er een Drama Desk Award voor. In 1967 overleed haar dochter Ethel Levitt aan een drugsoverdosis.

In 1980 speelde ze een klein rolletje in de comedyfilm Airplane!. Hierin speelde ze Lieutenant Hurwitz, een vrouw die denkt dat ze Ethel Merman is. Haar laatste rol was een terugkerende rol in The Love Boat, waar ze in een aantal episodes de moeder van Gopher Smith speelde.

Prijzen[bewerken]

Jaar Prijs Categorie Nominatie Resultaat
1951 Tony Award Beste vertolking door een vrouwelijke hoofdrol in een musical Call Me Madam Gewonnen
1951 Golden Globe Award Beste actrice - filmmusical of -comedy Call Me Madam Gewonnen
1957 Tony Award Beste vertolking door een vrouwelijke hoofdrol in een musical Happy Hunting Genomineerd
1960 Tony Award Beste vertolking door een vrouwelijke hoofdrol in een musical Gypsy Genomineerd
1970 Drama Desk Award Beste actrice in een musical Hello, Dolly! Gewonnen
1972 Tony Award Special Tony Award Gewonnen

Externe link[bewerken]