Fibonacci

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Standbeeld van Fibonacci op het Camposanto van Pisa
Foto van de Liber Abaci, nationale bibliotheek in Florence

Leonardo van Pisa (Pisa, ca. 1170 - ca. 1250) (middeleeuws Latijn: Leonardo Pisano, modern Italiaans: Leonardo da Pisa), beter bekend als Fibonacci, was een Italiaanse wiskundige. Hij wordt vaak beschouwd als de eerste westerse wiskundige die origineel werk publiceerde sinds de Griekse oudheid.

Fibonacci werd geboren in Italië, maar genoot zijn opleiding in Noord-Afrika waar zijn vader een diplomatieke post bezat. Hij bestudeerde de Arabische cijfers (inclusief het cijfer nul) en realiseerde zich dat hiermee efficiënter gerekend kon worden dan met de tot dan toe in Europa gangbare Romeinse cijfers. Rond 1200 hield hij op met reizen. In 1202 publiceerde hij zijn werk Liber Abaci en introduceerde hiermee dit cijferstelsel in Europa. Het werk werd goed ontvangen door opgeleid Europa en had grote invloed op het Europese denken.

Terug in Pisa raakte hij bevriend met keizer Frederik II. Deze hield van wiskunde en wetenschap. In 1240 werd Fibonacci door de Republiek Pisa geëerd en kreeg hij een salaris. Fibonacci begon konijnen te fokken. Hij begon met twee konijnen, maar al snel had hij er drie. Na het bestuderen van het vermenigvuldigen van deze dieren kwam hij tot de reeks 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34 en 55. Deze getallenrij heet de rij van Fibonacci, ook wel de konijnenreeks genoemd. De verhouding tussen twee opeenvolgende getallen uit deze reeks benadert het gulden getal.

De bijnaam "Fibonacci", die hij na zijn dood kreeg, bestaat uit de samenvoeging van Figlio di Bonaccio, "zoon van Bonaccio". Fibonacci's vader heette echter Guglielmo. Bonaccio, "goedzak", was waarschijnlijk zijn bijnaam. Op sommige van Fibonacci's latere manuscripten heet hij ook Bigollo, "zwerver", misschien een verwijzing naar zijn reizen over de Middellandse Zee.[1]

In 1863 werd in Pisa een door Giovanni Paganucci gemaakt standbeeld voor Fibonacci opgericht.

Boeken[bewerken]

Fibonacci schreef de volgende boeken:

  • Liber Abaci (1202), een boek over algebra en de Arabische cijfers inclusief het cijfer nul
  • Practica Geometriae (1220), een compendium over meetkunde en geometrie.
  • Flos (1225), oplossingen voor de problemen van Johannes of Palermo
  • Liber quadratorum (The Book of Squares) over diofantische vergelijkingen
  • Di minor guisa (verloren)
  • Commentary on Book X of Euclid's Elements (verloren)