Gustave Huberti

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Gustave Huberti (Brussel, 14 April 1843Schaarbeek, 28 Juni 1910) was een Vlaams componist. Hij studeerde aan het Conservatorium van Brussel, waar hij in 1858 prijzen behaalde voor piano, orgel, harmonie en kamermuziek. In 1865 won hij de prestigieuze Prix de Rome met zijn cantate La fille de Jephté. Dankzij deze prijs kon hij drie jaar lang doorheen Italië en Duitsland reizen. Tijdens zijn loopbaan ging Huberti aan de slag als componist, muziekcriticus, pedagoog en inspecteur van de muziekeducatie van de stedelijke scholen van Antwerpen. Ook was hij directeur van de muziekacademies van Bergen en Sint-Joost-ten-Node en gaf hij harmonieles aan het Brusselse Conservatorium. Hij dirigeerde eveneens het Grisar-koor en maakte deel uit van de muzikale organisatie van de Wereldtentoonstelling van 1885.

Rond het jaar 1876 werd Huberti aangesteld als eerste dirigent bij het Grand Théâtre te Gent en werd hij professor harmonie en contrapunt aan het Antwerpse Conservatorium. In 1884 kreeg hij het leiderschap over de Gentse opera in handen.

Desondanks zijn Waalse afkomst was Huberti een groot aanhanger van Peter Benoit en diens Vlaamse school. Huberti’s oeuvre bevat oratoria, liederen, koorwerken, composities voor piano en kindermuziek. De componist was een groot bewonderaar van Robert Schumann, Hector Berlioz en vooral van Richard Wagner.

Bronnen[bewerken]