Hans Scholl

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hans Scholl
Hans (rechts) en Sophie Scholl op postzegel uit de DDR, 1961.
Hans (rechts) en Sophie Scholl op postzegel uit de DDR, 1961.
Volledige naam Hans Fritz Scholl
Geboren 22 september 1918, Ingersheim
Overleden 22 februari 1943, München
Land Vlag van Duitse Keizerrijk Duitse Rijk
Jaren actief 1942-1943
Groep Weiße Rose
Portaal  Portaalicoon   Tweede Wereldoorlog

Hans Fritz Scholl (Ingersheim, 22 september 1918 - München, 22 februari 1943) was een van de oprichters van de Duitse verzetsgroep de Witte Roos en de broer van Sophie Scholl.

Hoewel zijn vader een overtuigd tegenstander van de nazi's was, werd Hans Scholl in 1933 lid van de Hitlerjugend, waar hij in 1935 vaandeldrager van 150 jongens werd. Kort daarna werd hij echter lid van de onafhankelijke jeugdbond dj.1.11 (Deutsche Jungenschaft vom 1. November 1929), iets dat sinds 1936 verboden was. Toen de Gestapo in 1937 op zoek ging naar leden van dergelijke organisaties kwamen Hans Scholl's homoseksuele contacten aan het licht en werd hij gearresteerd en aangeklaagd wegens lidmaatschap van een verboden jeugdorganisatie en voor overtreding van Paragraaf 175.[1]

In de zomer van 1942 schreven en verspreidden hij en de andere leden van de Witte Roos zes pamfletten die gericht waren tegen het naziregime in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op 18 februari 1943 werden Hans en Sophie Scholl betrapt tijdens het verspreiden van het zesde pamflet in het gebouw van de Universiteit van München, waarna ze werden overgeleverd aan de Gestapo.

Op 22 februari werden Hans Scholl, Sophie Scholl en een derde lid van de Witte Roos, Christoph Probst, ter dood veroordeeld wegens verraad, en dezelfde dag nog met behulp van de guillotine geëxecuteerd. Het graf van de drie veroordeelden bevindt zich op de begraafplaats Am Perlacher Forst, dat grenst aan de gevangenis (grafnr. 73-1-18/19).

Zie ook[bewerken]