Howard McGhee

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Howard McGhee
Howard McGhee in 1976
Algemene informatie
Geboren 6 maart 1918
Overleden 17 juli 1987
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Genre(s) Jazz
Beroep Muzikant
Instrument(en) Trompet
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Howard McGhee (Tulsa, 6 maart 1918New York, 17 juli 1987) was een Amerikaanse jazztrompettist.

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

McGhee's familie verhuisde naar Detroit toen hij zes jaar oud was. Hij kreeg zijn eerste klarinetlessen op de middelbare school.

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Nadat hij de school had verlaten, wisselde hij naar de tenorsaxofoon, ging naar Californië, waar hij speelde in de band van Gene Coy. In 1935 wisselde McGhee naar het trompetspel, dat hij bij de Art Bronson-band tot verheffing bracht. Louis Armstrong was toentertijd zijn grote voorbeeld. Van 1936 tot 1940 speelde hij met plaatselijke bands, totdat hij werd ontdekt door Lionel Hampton, die hem onderbracht bij de band van Andy Kirk. Tijdens deze periode ontmoette hij Dizzy Gillespie, die hem muzikaal zeer beïnvloedde. Er volgden korte gastoptredens bij Charlie Barnet en Coleman Hawkins.

Als leerling van Dizzy Gillespie concentreerde hij zich spoedig op de bebop en werd daarbij beïnvloed door Roy Eldridge, de meester van de swing. In het midden van de jaren 40 speelde hij bij de band van Charlie Parker als opvolger van Miles Davis, nam een reeks platen op voor onder andere Black & White Records (Ooda Coo Bop) en musiceerde met Lester Young, Sonny Criss, Dodo Marmarosa en Hampton Hawes. Hij werd bekend door zijn sextet en de samenwerking met Coleman Hawkins, als diens opvolger met de tenorsaxofoon hij later Teddy Edwards opnam. Met Jazz at the Philharmonic van Norman Granz ging McGhee in 1947 op tournee.

Op zijn beurt beïnvloedde hij onder andere de trompettist Fats Navarro en de broers Percy en Jimmy Heath, die hij in 1947/48 opnam bij zijn band. Gezamenlijke plaatopnamen ontstonden in 1948 ook met de zangeres Mary Ann McCall, de saxofonist Dexter Gordon en voor Savoy Records met het samen met Milt Jackson geleide sextet.

Met Charlie Parker, Bud Powell en Bessie Smith telt McGhee tot de grote tragedies van de jazz. De legende droeg eraan bij, dat hij in juli 1987 precies 20 jaar na John Coltrane overleed en gelijktijdig op de 28e sterfdag van Billie Holiday (1959). Brian Priestley ziet McGhee als belangrijke schakel tussen swing en bebop.

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]