Johan Wilhelm van Lansberge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Johan Wilhelm van Lansberge

Johan Wilhelm van Lansberge (Santa Fe de Bogotá (Colombia), 16 november 1830Mentone, 17 december 1903) was van 1875 tot 1881 gouverneur-generaal van Nederlands-Indië. Zijn vader was gouverneur van Suriname.

Van Lansberge volgde het gymnasium in Zutphen en studeerde rechten in Leiden (1848-1854). Vanaf 1856 bekleedde hij diverse diplomatieke functies, onder meer in Parijs, Madrid, Sint-Petersburg en Brussel. Hij nam in 1874 deel aan de Conferentie van Brussel, die het oorlogsrecht wilde codificeren.

In 1875 werd hij gouverneur-generaal van Nederlands-Indië in een periode met een oplaaiende oorlog in Atjeh. Elders op Sumatra voerde hij strijd tegen de Batakkers en ook op Celebes voerde hij oorlog. Met name de strijd in Atjeh kostte veel geld. Tijdens zijn bewind werden hbs'en opgericht, alsmede een landbouwschool, kweekscholen voor onderwijzers en opleidingsscholen voor 'inheemse' ambtenaren. Hij slaagde erin om de slavernij, die formeel al in 1860 was afgeschaft, verder uit te bannen. In 1881 liep zijn ambtstermijn af.