Joris van Casteren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Joris van Casteren (Rotterdam, 5 januari 1976) is een Nederlandse schrijver, dichter en journalist te Amsterdam.

Hij studeerde aan de Utrechtse School voor Journalistiek en later filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Op jonge leeftijd was hij werkzaam bij regionale kranten als Dagblad Flevoland en de Zwolse Courant. Hij werd op zijn eenentwintigste redacteur bij het weekblad De Groene Amsterdammer, alwaar hij tot september 2002 in dienst bleef. Bij De Groene verwierf hij zich een reputatie met grote reportages. In 1999 reisde hij naar Nigeria, waar hij vier reportages schreef die later gebundeld werden in Redactie binnenland (2001), een met de Dick Scherpenzeel Prijs 1999 onderscheiden Groene-reeks.

Van Casteren was medewerker van NRC Handelsblad en tot 2006 redacteur bij Vrij Nederland. In 2004 won hij het Gouden Pennetje voor zijn reportages. Hij schreef voor Hollands Diep, en schrijft nu als freelancer voor onder andere HP de Tijd, nrc.next en De Correspondent

Naast zijn werkzaamheden als journalist was Van Casteren redacteur van de Poëziekrant en publiceerde hij gedichten in onder meer Maatstaf en Passionate. Zijn poëzie werd onder meer gebloemleesd in De 100 beste gedichten van 2001 (2002) en in Nederlandse poëzie van de 19de t/m de 21ste eeuw (2004) van Gerrit Komrij.

Begin september 2010 werd hij door enkele inwoners van Lelystad aangeklaagd wegens belediging naar aanleiding van het het deels autobiografische Lelystad (2008), dat werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs 2009.

In 2011 verscheen zijn nieuwe non-fictie boek, Het zusje van de bruid, over zijn mislukte liefdesrelatie met een drugsverslaafd borderline-meisje. Dit boek bracht veel reacties te weeg en Van Casteren was zelfs niet meer welkom bij Vrij Nederland, omdat een van de medewerkers niet blij was met de manier waarop hij geportretteerd werd in het boek.

In 2013 verscheen het boek 'Het been in de IJssel', waarin Van Casteren op zoek gaat naar de eigenaar van een linkeronderbeen dat ter hoogte van Wijhe in de rivier werd gevonden door een visser. Het boek werd genomineerd voor de Bob den Uyl-prijs

Bibliografie[bewerken]

  • Redactie binnenland (2001)
  • Grote Atomen: gedichten (2001)
  • In de schaduw van Parnassus: gesprekken met vergeten dichters (2002)
  • De man die 2 ½ jaar dood lag (2003)
  • Een vreselijk land. De mooiste journalistieke verhalen van Nederland (2005)
  • Zeg mijn lezers dat ik doorschrijf: portretten van vergeten schrijvers (2006)
  • Requiem voor een pitbull (2007)
  • Lelystad (2008)
  • Het zusje van de bruid (2011)
  • Het been in de IJssel (2013)
  • Is dat even verkeerd opgenomen! Hermans en Van Straten, in: Max Pam, Hans Renders en Piet Schreuders (red.), Het motorzijspan van Willem Frederik Hermans (2015) 115-121
  • Mensen op Mars (2016)