Naar inhoud springen

Liberal Party of Australia

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Liberale Partij van Australië
Liberal Party of Australia
Logo
Personen
Partijleider Angus Taylor
Geschiedenis
Opgericht 1945
Algemene gegevens
Actief in Australië
Hoofdkantoor CanberraBewerken op Wikidata
Aantal leden 80.000 (2014)Bewerken op Wikidata
Richting centrumrechts
Ideologie conservatief liberalisme, liberaal conservatisme, liberalisme, New Right
Kleuren #080CABBewerken op Wikidata
Internationale organisatie International Democrat Union
http://www.liberal.org.au
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Australië

De Liberale Partij van Australië is een politieke partij in Australië. Sinds haar oprichting in 1945 is het een van de dominante partijen aan de rechterkant van het politieke spectrum. Haar grootste rivaal is de centrumlinkse Australian Labor Party, zowel op federaal gebied als in de Australische deelstaten.

De Liberal Party ging in 2013 weer de federale regering vormen.

In de jaren dertig was de United Australia Party (UAP) de dominante conservatieve partij in Australië. De UAP leed in 1943 echter een verkiezingsnederlaag. In 1944 nam Robert Menzies het initiatief om een conferentie van conservatieve groeperingen gekant tegen het Labor-bestuur bijeen te roepen. In februari 1945 werd de oprichting van de partij afgekondigd. Enkele maanden later beschikte de nieuwe Liberal Party al over 90.000 leden, waarvan de meeste voortkwamen uit de stichtende leden.

In 1946 lukte het de liberalen niet de verkiezingen te winnen. In 1949 hadden ze meer succes en daarna blijven ze 23 jaar lang in de regering. Het grootste deel van die jaren onder leiding van Robert Menzies, nadien kort onder Harold Holt (1966-1967) en tot 1972 onder John Gorton. In 1975 namen ze voor acht jaar het bestuur opnieuw op met eerste minister Malcolm Fraser. Pas in 1996 konden de liberalen opnieuw in de regering komen. Die werd tot de verkiezingsnederlaag van 2007 geleid door John Howard.

Sinds de federale verkiezingen van 2004 heeft de regering van liberalen zowel een grote meerderheid in het Huis van Afgevaardigden, als, samen met coalitiepartner The Nationals, in de Senaat. Voor het eerst in twintig jaar beschikt een regering opnieuw over een meerderheid in de Senaat, wat de regering ongeziene macht oplevert. In 2007 keert het tij: de partij verloor al haar macht in de federale verkiezingen en moest 22 zetels prijsgeven - en dus ook de absolute meerderheid: die kwam in handen van Kevin Rudd en zijn Australian Labor Party met 81 zetels. Bij de verkiezingen van 2010 konden de liberalen de kloof met de sociaaldemocraten dempen, maar een absolute meerderheid zat er niet in.

De liberalen zijn georganiseerd in zes regionale afdelingen die over een betrekkelijk grote macht beschikken. Het is Menzies wil geweest om de regionale inbreng sterk te maken ten opzichte van een zwak nationaal partijapparaat.

De Liberal Party wordt is over het algemeen beschouwd een partij die voorstander is van economisch liberalisme, en een voorstander van een vrije markt. Aanvankelijk is men erg tegen socialisme, laat staan communisme, gekeerd. Binnen de partij bestaat een royalistische factie (die van onder meer Robert Menzies en Tony Abbott) en een veel kleinere groep van republikeinen (onder wie ex-premier Malcolm Turnbull).

De Liberal Party wordt in het verleden vaak gezien als de partij van de middenklasse, die Menzies ooit heeft omschreven als the forgotten people. In de jaren 1970 ontstaat echter een deel van de middenklasse met linkse sympathieën. Illustratie daarvan is het succes van de sociaalliberale afsplitsing van de Liberal Party, de Australian Democrats, onder leiding van voormalig liberaal minister Don Chipp.

Sinds de jaren tachtig is de partij meer naar rechts geschoven, zowel op sociaal als op economisch gebied. Op sociaal gebied is de partij conservatief, alhoewel zij wel over een sociaal-liberale tak beschikt. De partij is onder John Howard meer conservatief geworden. Ondanks het eerder vermelde verlies van een deel van de aanhang onder de middenklasse, krijgt de partij de laatste tijd ook steun van een het conservatieve deel van de arbeidersklasse. In de landelijke gebieden hebben de liberalen bovendien veel stemmen kunnen werven uit kiezers van The Nationals.

De partij is een groot voorstander van samenwerking met de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, en steunde bijgevolg de oorlog in Irak. Onder Howard wordt het Kyoto-protocol niet ondertekend. Nadat het een onderdeel van de verloren verkiezingen van 2007 werd, veranderde de partij alsnog haar standpunt onder leiding van Brendan Nelson.

Overzicht verkiezingsuitslagen

[bewerken | brontekst bewerken]
Jaar Partijleider Stemmenaantal Stemmenpercentage Aantal leden in het Australisch parlement Positie in het parlement
1946 Robert Menzies 1.241.650 28,58% 15/76 Oppositie
1949 Robert Menzies 1.813.794 39,39% 55/121 Regering
1951 Robert Menzies 1.854.799 40,62% 52/121 Regering
1954 Robert Menzies 1.745.808 38,31% 47/121 Regering
1955 Robert Menzies 1.746.485 39,37% 57/122 Regering
1958 Robert Menzies 1.859.180 37,23% 58/122 Regering
1961 Robert Menzies 1.761.738 33,58% 45/122 Regering
1963 Robert Menzies 2.030.823 37,09% 52/122 Regering
1966 Harold Holt 2.291.964 40,14% 61/124 Regering
1969 John Gorton 2.125.987 34,77% 46/125 Regering
1972 William McMahon 2.115.085 32,04% 38/125 Oppositie
1974 Billy Snedden 2.582.968 34,95% 40/127 Oppositie
1975 Malcolm Fraser 3.232.159 41,80% 68/127 Regering
1977 Malcolm Fraser 3.017.896 38,09% 67/124 Regering
1980 Malcolm Fraser >3.108.512 37,43% 54/125 Regering
1983 Malcolm Fraser 2.983.986 34,36% 33/125 Oppositie
1984 Andrew Peacock 2.951.556 34,06% 45/148 Oppositie
1987 John Howard 2.951.556 34,41% 43/148 Oppositie
1990 Andrew Peacock 3.468.570 35,04% 55/148 Oppositie
1993 John Hewson 3.923.786 37,19% 49/147 Opposite
1996 John Howard 4.210.689 38,69% 75/148 Regering
1998 John Howard 3.764.707 33,89% 64/148 Regering
2001 John Howard 4.244.072 37,40% 68/150 Regering
2004 John Howard 4.741.458 40,47% 74/150 Regering
2007 John Howard 4.546.600 36,60% 55/150 Oppositie
2010 Tony Abbott 3.777.383 30,46% 60/150 Oppositie
2013 Tony Abbott 4.134.865 32,02% 74/150 Regering
2016 Malcolm Turnbull 3.882.905 28,67% 60/150 Regering

Partijleiders

[bewerken | brontekst bewerken]
Partijleiders Termijn Leeftijd Regeringsleider Verkiezing(en)
Robert Menzies Robert
Menzies

(1894–1978)
20 februari 1945 –
20 januari 1966
50–71 Premier
(1939–1941,
1949–1966)
1946
1949
1951
1954
1955
1958
1961
1963
1963
Harold Holt Harold Holt
(1908–1967)
20 januari 1966 –
19 december 1967
[1]
57–59 Premier
(1966–1967)
1966
John Gorton John Gorton
(1911–2002)
10 januari 1968 –
10 maart 1971
56–59 Premier
(1968–1971)
1969
William McMahon William
McMahon

(1908–1988)
10 maart 1971 –
20 december 1972
63–64 Premier
(1971–1972)
1972
Billy Snedden Billy
Snedden

(1926–1987)
20 december 1972 –
21 maart 1975
45–48 1974
Malcolm Fraser Malcolm
Fraser

(1930–2015)
21 maart 1975 –
11 maart 1983
44–52 Premier
(1975–1983)
1975
1977
1980
1983
Andrew Peacock Andrew
Peacock

(1939–2021)
11 maart 1983 –
5 september 1985
44–46 1984
John Howard John Howard
(1939)
5 september 1985 –
10 mei 1989
46–49 1987
Andrew Peacock Andrew
Peacock

(1939–2021)
10 mei 1989 –
4 april 1990
50–51 1990
John Hewson John Hewson
(1946)
4 april 1990 –
24 mei 1994
43–47 1994
Alexander Downer Alexander
Downer

(1951)
24 mei 1994 –
30 januari 1995
42–43
John Howard John Howard
(1939)
30 januari 1995 –
30 november 2007
55–68 Premier
(1996–2007)
1996
1998
2001
2004
2007
Brendan Nelson Brendan
Nelson

(1958)
30 november 2007 –
16 september 2008
49–50
Malcolm Turnbull Malcolm
Turnbull

(1954)
16 september 2008 –
1 december 2009
53–55
Tony Abbott Tony Abbott
(1957)
1 december 2009 –
15 september 2015
53–55 Premier
(2013–2015)
2010
2013
Malcolm Turnbull Malcolm
Turnbull

(1954)
15 september 2015 –
24 augustus 2018
60–63 Premier
(2015–2018)
2016
Scott Morrison Scott
Morrison

(1968)
24 augustus 2018 –
30 mei 2022
50–54 Premier
(2018–2022)
2019
2022
Peter Dutton Peter Dutton
(1970)
30 mei 2022 –
3 mei 2025
51–54 2025
[bewerken | brontekst bewerken]