Liga voor Mensenrechten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Liga voor Mensenrechten is een Belgische vereniging zonder winstoogmerk met als doel "de bestrijding van onrechtvaardigheden en willekeurige aanslagen op de rechten van het individu of van de gemeenschap" en baseert zich hiertoe op Belgische wetgeving en verdragen zoals de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Europees Verdrag ter bescherming van de Rechten van de Mens. De Liga werkt hoofdzakelijk rond detentie, privacy, vrijheid vs veiligheid en discriminatie. De Liga is een onafhankelijke organisatie die haar doeleinden nastreeft zonder enige vorm van politieke of confessionele binding.

De Liga is lid van de Internationale Federatie voor de Mensenrechten en reikt jaarlijks de Prijs voor Mensenrechten uit aan een persoon, organisatie of initiatief die zich het voorbije jaar verdienstelijk heeft gemaakt op het vlak van mensenrechten. Sinds 2010 reikt ze ook de Big Brother Awards uit aan privacyschenders.

Geschiedenis[bewerken]

Op 8 mei 1901 richtte Eugène Monseur de Belgische Liga voor de Rechten van de Mens (Ligue Belge des Droits de l’Homme) op in navolging van de Franse mensenrechtenliga die in 1898 werd opgericht in het kielzog van de Dreyfusaffaire. Tijdens de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog moesten de activiteiten worden gestaakt.[1] In 1954 hebben enkele advocaten de organisatie heropgericht als Belgische Liga voor de Verdediging van de Rechten van de Mens en Ligue Belge pour la Défense des Droits de l’Homme.[2] Emile Vandervelde, Max Gottschalk, Henri Rolin, Régine Orfinger-Karlin, Georges Aronstein, Henry Botson en Marc De Kock speelden een vooraanstaande rol.

Op 1 maart 1979 werd de Liga voor Mensenrechten opgericht bij de splitsing van de unitaire vereniging in een Nederlandstalige en Franstalige vereniging (Ligue des Droits de l'Homme). In 2004 heeft de Liga drie vzw's verbonden met het Vlaams Blok aangeklaagd wegens racisme wat heeft geleid tot de veroordeling door het Hof van beroep in Gent. Hiervoor kreeg ze op 21 juli de Prijs voor de Democratie samen met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen.

Externe link[bewerken]