Maguindanao
Provincie in de Filipijnen 
| |||
|---|---|---|---|
| |||
| Situering | |||
| Eiland | Mindanao | ||
| Regio | ARMM | ||
| Coördinaten | 7°8'NB, 124°18'OL | ||
| Statistische informatie | |||
| Oppervlakte | 9729,0[1] km² | ||
| Inwoners (2020) |
1.667.258 (171,4 inw./km²) | ||
| Hoofdstad | Shariff Aguak | ||
| Bestuurlijke informatie | |||
| Gouverneur | - | ||
| Tijdzone | UTC+8 | ||
| Website | www | ||
| Foto('s) | |||
| |||
| |||
Maguindanao was tot 2022 een provincie van de Filipijnen op het eiland Mindanao. De provincie maakte deel uit van regio ARMM (Autonomous Region in Muslim Mindanao). De hoofdstad van de provincie was de gemeente Shariff Aguak. Bij de census van 2022 telde de provincie bijna 1,7 miljoen inwoners.[2] In 2022 werd de provincie opgesplitst in Maguindanao del Norte en Maguindanao del Sur.
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]Eind 2006 werd de provincie Maguindanao wat kleiner gemaakt op basis van wetgeving van het bestuur van de autonome regio ARMM. Deze wet bepaalde dat een tiental gemeenten zouden worden afgesplitst om een nieuwe provincie genaamd Shariff Kabunsuan te vormen. Op 29 oktober 2006 werd de komst van de nieuwe provincie definitief goedgekeurd middels een grote meerderheid van 97% van de uitgebrachte stemmen van de gehouden volksraadpleging.
Eind 2008 bepaalde het Filipijnse hooggerechtshof echter dat de autonome regio ARMM geen bevoegdheid had om provincies te creëren en dat de provincie derhalve niet bestond. Het hoger beroep dat was aangespannen door het provinciebestuur werd begin 2009 afgewezen. De provinciale bestuurders van Maguinadano en Shariff Kabunsuan traden daarop af.
Op 18 september 2022 werd middels een volksraadpleging de splitsing van de provincie in Maguindanao del Norte en Maguindanao del Sur bekrachtigd waarmee de provincie Maguindanao ophield te bestaan.
Geografie
[bewerken | brontekst bewerken]Bestuurlijke indeling
[bewerken | brontekst bewerken]Maguindanao bestond uit 36 gemeenten. De stad Cotabato City lag wel binnen de provinciegrenzen, maar was onafhankelijk daarvan. Bovendien maakte de stad onderdeel uit van de regio SOCCSKSARGEN in tegenstelling tot de rest van de provincie.
Stad
[bewerken | brontekst bewerken]Gemeenten
[bewerken | brontekst bewerken]Deze stad en gemeenten waren weer verder onderverdeeld in 508 barangays.
Demografie
[bewerken | brontekst bewerken]| Aantal inwoners van Maguindanao | |||
|---|---|---|---|
| Census | Inwoners | %/jr | |
| 1980 | 452.675 | — | |
| 1990 | 630.674 | 3,37% | |
| 1995 | 662.180 | 0,92% | |
| 2000 | 801.102 | 4,17% | |
| 2007 | 1.273.715 | 6,60% | |
| 2010 | 944.718 | −10,30% | |
| 2015 | 1.173.933 | 4,22% | |
| 2020 | 1.667.258 | 7,67% | |
Maguindanao had bij de census van 2020 een inwoneraantal van 1.667.258 mensen. Dit waren 493.325 mensen (42,0%) meer dan bij de vorige census van 2015. Ten opzichte van de census van 2000 was het aantal inwoners gegroeid met 866.156 mensen (208,1%). De gemiddelde jaarlijkse groei in de periode sinds 2020 was uit 7,67%, hetgeen hoger was dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (1,63%).[2] De bevolkingsdichtheid van Maguindanao was ten tijde van de laatste census, met 1.667.258 inwoners op 9729,04 km², 171,4 mensen per km².
Economie
[bewerken | brontekst bewerken]Maguindanao was een arme provincie. Uit cijfers van het National Statistical Coordination Board (NSCB) uit het jaar 2003 bleek dat 68,1% (12.322 mensen) onder de armoedegrens leefde. In het jaar 2000 was dit 65,1%. Daarmee stond Maguindanao 2e op de lijst van provincies met de meeste mensen onder de armoedegrens. Van alle 79 provincies stond Maguindanao bovendien 7e op de lijst van provincies met de ergste armoede.[3]
- ↑ Oppervlaktecijfers uit 2007, National Statistical Coordination Board (NSCB).
- ↑ a b Persbericht van het Philippine Statistics Authority met de resultaten van de Census van 2020
- ↑ Armoedestatieken van het National Statistical Coordination Board (NSCB)
· 
· 