Mandaatgebied

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een mandaatgebied of kortweg mandaat is de voogdij na de Eerste Wereldoorlog op basis van artikel 22 van het Handvest van de Volkenbond, die door verschillende staten (mandatarissen) werd uitgeoefend. Deze voogdij werd uitgeoefend over voormalige Duitse koloniën en delen van het vroegere Ottomaanse Rijk, onder toezicht van de mandatencommissie van de Volkenbond. Deze gebieden kunnen in feite gezien worden als een annexatie van de Duitse kolonies en delen van het Ottomaanse Rijk door de overwinnaars van de Grote Oorlog.

Men onderscheidde: A-mandaten, in principe onafhankelijke gebieden waarvan men vond dat die tijdelijk bestuur nodig hadden, B-mandaten, voor onbepaalde tijd als afzonderlijke eenheid door de mandataris te besturen, en C-mandaten, door de mandataris te besturen als deel van het eigen gebied of van de eigen kolonie.

A-mandaten[bewerken]

B-mandaten[bewerken]

C-mandaten[bewerken]

Na de Tweede Wereldoorlog werden de mandaten omgezet in trustschappen onder supervisie van de Trustschapsraad van de Verenigde Naties, die in tegenstelling met de mandatencommissie onderzoek ter plaatse kon instellen. Japanse mandaten in de Zuidzee kwamen onder bestuur van de VS (het Trustschap van de Pacifische Eilanden); Zuid-Afrika weigerde de trustschapsovereenkomst te tekenen, en bleef Zuidwest-Afrika als C-mandaat besturen.

Afrika en het Midden-Oosten Oceanië
League of Nations mandate Middle East and Africa.png League of Nations mandate Pacific.png
1. Syrië, 2. Libanon, 3. Palestina, 4. Transjordanië, 5. Irak, 6. Brits Togoland, 7. Frans Togoland, 8. Brits Kameroen, 9. Frans Kameroen, 10. Ruanda-Urundi, 11. Tanganyika, 12. Zuidwest-Afrika 1. Japans mandaat, 2. Australisch mandaat, 3. Brits mandaat, 4. Nieuw-Zeelands mandaat