Brilzee-eend

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Melanitta perspicillata)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Brilzee-eend
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2018)
Brilzee-eend mannetje
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Anseriformes (Eendvogels)
Familie:Anatidae (Eendachtigen)
Geslacht:Melanitta
Soort
Melanitta perspicillata
Linnaeus, 1758
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Brilzee-eend op Wikispecies Wikispecies
(en) World Register of Marine Species
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De brilzee-eend (Melanitta perspicillata) is een vogel uit de familie Anatidae.

Kenmerken[bewerken | brontekst bewerken]

Het verenkleed van het mannetje is overwegend zwart, slechts op het voorhoofd en de nek bevinden zich witte vlekken. Hij heeft roodachtige poten en een grote snavel met een rode bovenzijde, een gele tip en een lichtgrijze zijkant met een donkergrijze vlek. Het vrouwtje is groenbruin, met lichte vlekken op de wang, achter het oog en in de nek. De snavel is groenig.

Leefwijze[bewerken | brontekst bewerken]

De brilzee-eend voedt zich met schaaldieren en weekdieren, maar ook plantaardig plankton.

Voortplanting[bewerken | brontekst bewerken]

De dieren bouwen hun nest op de grond dicht bij de zee, meren of rivieren. Het vrouwtje legt 5 tot 9 eieren, die na 28 tot 30 dagen uitkomen.

Rampspoed[bewerken | brontekst bewerken]

In november 2007 werden duizenden brilzee-eenden gedood door een olieramp voor de kust van San Francisco, in Californië. 40% van de vogels die door deze ramp getroffen werden, was brilzee-eend.

Verspreiding[bewerken | brontekst bewerken]

De brilzee-eend broedt in Canada en Alaska. Tijdens de winter migreren zij massaal naar de Pacifische en Atlantische kust van de Verenigde Staten. Velen overwinteren ook bij de Grote Meren, op de grens tussen de Verenigde Staten en Canada. Ook wordt de brilzee-eend ieder jaar in kleine aantallen vastgesteld in Noordwest-Europa, vooral in Ierland en Schotland. In Nederland is de soort een dwaalgast met in totaal 31 bevestigde waarnemingen (tot 2021).[2]