Naima El Bezaz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Naima El Bezaz
Naima-el-bezaz-1337084748.jpg
"Ik ben een vat vol vooroordelen. Ik ben uitgesproken. Mijn bek is te groot en ik ben te direct. Ik heb geen schil."[1]
Algemene informatie
Geboren 3 maart 1974
Geboorteplaats Meknes
Overleden augustus 2020
Land Marokko Nederland
Werk
Jaren actief 1995-2020
Uitgeverij Querido, Lebowski
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Naima El Bezaz (Meknes, Marokko, 3 maart 1974 - augustus 2020) was een Marokkaans-Nederlands schrijfster.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

In 1978 emigreerde El Bezaz vanuit Marokko naar Alphen aan den Rijn. Haar vader was het gezin voorgegaan, en werkte al in een fabriek. Als volwassene woonde ze in een Vinexwijk in Zaandam.[1]

El Bezaz heeft altijd belangstelling voor taal en schrijven gehad. Na de middelbare school ging ze studeren aan de Leidse universiteit, maar het schrijverschap trok haar. Tijdens een lezing kwam ze in aanraking met schrijfster Yvonne Kroonenberg die haar introduceerde bij Uitgeverij Contact. In 1995, op haar eenentwintigste, verscheen haar succesvolle debuutroman De weg naar het noorden. Het boek werd bekroond met de Jenny Smelik-IBBY-prijs 1996.

Haar tweede boek, Minnares van de duivel verscheen in 2002 en bevatte expliciete erotische passages. Naar aanleiding van dit boek werden er bedreigingen op internet geplaatst.[1]

Door alle ophef raakte El Bezaz in een diepe depressie, waar ze over schreef in haar derde boek, De verstotene (2006).[1] In 2007 besloot zij een tijdlang de publiciteit te mijden vanwege de bedreigingen. Ook het vierde boek van El Bezaz, Het gelukssyndroom (2008), gaat over een jonge Marokkaanse vrouw met een depressie.

In het televisieprogramma EenVandaag sprak El Bezaz op 27 augustus 2008 over haar depressie.

In de zomer van 2011 viel ze thuis van de trap en brak ze haar nek, waar ze van herstelde, maar wel nog minimaal een jaar veel pijn aan had.[1]

Op 25 januari 2012 berichtte de De Telegraaf dat El Bezaz had verteld dat haar dochter en zij de dag ervoor door haar eigen huisarts in Zaandam waren mishandeld: "Hij trok mijn dochter ruw van haar stoel. Daarna pakte hij me bij mijn nek, die ik vorig jaar nota bene gebroken heb, en gooide me op de vloer.”[2]

In het boek De derde feministische golf (2006) van de Vlaamse politiek filosoof Dirk Verhofstadt is El Bezaz een van de zes vrouwen die aan bod komen, naast Yasmine Alias, Ayaan Hirsi Ali, Irshad Manji, Nahed Selim en Naema Tahir.

El Bezaz overleed in augustus 2020 door zelfdoding.[3][4] Ze was getrouwd en had twee dochters.

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1995 – De weg naar het noorden
  • 2002 – Minnares van de duivel
  • 2006 – De verstotene
  • 2008 – Het gelukssyndroom
  • 2010 – Vinexvrouwen
  • 2012 – Méér Vinexvrouwen
  • 2013 – In dienst van de duivel

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Naima El Bezaz van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.