Naturalisme (filosofie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het naturalisme in de filosofie is een filosofische stroming, die voortbouwt op het materialisme en het pragmatisme, en die de wereld als een natuurlijk gebeuren beschouwt.

Algemeen[bewerken]

Binnen de wetenschapsfilosofie was het "naturalisme" tot de jaren twintig van de twintigste eeuw een term voor de positie die tegengesteld was aan die van het idealisme. Het idealisme meende dat de hele werkelijkheid één groot bewustzijn was, een subject; naturalisme daarentegen dat de werkelijkheid slechts een autonoom object was, de Natuur. Het benadert wel het realisme.

Nadat het idealisme veel aan aanhang had ingeboet, werd "naturalisme" een meer algemene term voor alle soorten filosofie die een strikt "natuurlijke" interpretatie van de werkelijkheid proberen te geven. "Bovennatuurlijke" verklaringen worden zo veel mogelijk uitgesloten. Het naturalisme is zeer dominant binnen de westerse natuurwetenschap. Later is de evolutietheorie een grote rol gaan spelen als naturalistische verklaring voor het ontstaan der soorten.

Naturalisme in de filosofie van de geest[bewerken]

In de filosofie van de geest is het naturalisme verwant met het fysicalisme. Met het fysicalisme stellen zij, dat de geest deel uitmaakt van de materiële of fysische wereld. Een dergelijk standpunt wordt echter geconfronteerd met de moeilijkheid dat de geest bepaalde eigenschappen heeft die niet voorkomen bij eender welk materieel ding. Fysicalisme moet bijgevolg verklaren hoe het mogelijk is dat deze kenmerken desondanks toch kunnen voortkomen uit een materieel ding. Het project van de zoektocht naar een dergelijke verklaring wordt vaak "De naturalisering van het mentale" genoemd.[1] De twee grootste problemen waar dit project mee te kampen krijgt zijn het probleem van de qualia en het probleem van intentionaliteit.[1]:

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Mario de Caro en David Macarthur (2004), Naturalism in Question, Cambridge, Mass.: Harvard University Press
  • A. Corradini, S. Galvan en E. J. Lowe (1997), Analytic Philosophy Without Naturalism, London.
  • Daniel Dennett (1995), Darwin's Dangerous Idea: Evolution and the Meanings of Life, New York: Simon & Schuster.
  • David Papineau (1993), Philosophical Naturalism, Oxford: Blackwell.
  • Roy Wood Sellars (1922), Evolutionary naturalism, Chicago und London.
  • Hans-Jürgen Wendel (1997), Die Grenzen des Naturalismus. Mohr-Siebeck.

Referenties[bewerken]

  1. a b Stoljar, Daniel, "Physicalism", In The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Winter 2005 Edition), Edward N. Zalta (ed.).

Externe links[bewerken]