Naturalisme (schilderkunst)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Henri Biva: Vijver met lelies, ca. 1918

Het naturalisme is in de schilderkunst een vorm van weergave, die op zichzelf tijdloos is: het natuurlijk (d.i. realistisch) en ongestileerd uitbeelden van de werkelijkheid, dat wil zeggen van voorwerpen of levende wezens in een natuurlijke omgeving.

Het betreft hier een traditie in de schilderkunst die begint in de renaissance en zich met name in de 19e eeuw sterk manifesteerde. Vaak wordt dit in verband gebracht met schilders als Caravaggio en de Florentijnse School, of - in de 19e eeuw - Albert Charpin en William Bliss Baker.

Maar evenzeer kan het om een tendens gaan die al terug te vinden is op rotsschilderingen en geregeld terug opduikt in de beeldende kunst in afwisseling met gestileerde vormen (volgens de kunstgeschiedenis van F.W.J. Schelling).

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]